Óraunverulegt

2006-12-11T11:45:00.000-08:00

ég neita að falla undir formerkin. Ekki Manneskja, karlmaður, Evrópubúi, Íslendingur. Ég er eitthvað annað og get ekki fullvissað mig um neitt.

Ég neita að sjá munin á mér og hinum. Ég sé engar konur, Asíu- Afríku- N/S-Ameríku- Ástralíubúa, aðra Evrópubúa. Ég skilgreini hina ekki út frá mér og ég er ekki skilgreindur út frá hinum.

Og kannski út frá þessum útgangspunkti get ég haldið að einhver lögmál mannlegrar hegðunar séu til staðar. Með því að afmá muninn er hægt að komast að niðurstöðu.

Niðurstaðan er samt sú: Ég er manneskja, karlmaður, Evrópubúi, Íslendingur með reynslu ólíkt öðrum, hef lifað 22 ár og 10 mánuði. Upplifunin mín er einskorðuð af sjónarhorni sem ég einn hef átt. Hversu mikið sem ég reyni að deila því með öðrum eða reyni að setja mig í fótspor annarra þá er alltaf spor af sjálfum mér í því; textatengsl upplifunarinnar minnar.

Hversu mikið sem ég reyni að vera þú er ég ávallt ég. Ég er upphafið, endirinn og allt þar á milli. Sjónarhornið mitt fæðist og deyr og engan Sannleik er hægt að draga af því. Aðeins sannleik.

Engin fæðist annar Jesú. Napoleon lifir aðeins á geðveikrahæli. Einstein liggur í gröfinni sinni og varðveiðsluvökva. Samt lifa milljónir á hugmyndum og sjónarhornum þeirra. Litlir sannleikar heimsins. Litlar afleiðingar sjónarhorna. Aðlögun hins almenna.

Ég skil sjálfan mig aðeins út frá skilgreiningum á því hvað ég er ekki. Án heimsálfa væri ekki til Evrópa. Án konu væri ekki til karl. Ég er ekki þú. Þú ert ekki ég.

Ég skil sjálfan mig út frá littlum sannleikum. Lítill sannleikur gullna boðorðsins. Litli sannleikur
afstæðiskenningarinnar.

Og jafnvel þegar ég veit þetta þá get ég ekki trúað því sem ég segi. Því yfir öllu rís hið heilaga merki einstaklingsins, I-ið, Ég-ið, Egó-ið, miðja heimsins. Engin skilgreinir mig því ég er skilgreiningin. Ég er alpha ég er ómega, ég hugsa þess vegna er ég, af moldu er ég komin og að moldu verð ég aftur.

2006-12-02T10:06:00.000-08:00

TO THE READER.

Stupidity, delusion, selfishness and lust
torment our bodies and possess our minds,
and we sustain our affable remorse
the way a beggar nourishes his lice.

Our sins are stubborn, our contrition lame;
we want our scruples to be worth our while -
how cheerfully we crawl back to the mire:
a few cheap tears will wash our stains away!

Satan Trismegistus subtly rocks
our ravished spirits on his wicked bed
until the precious metal of our will
is leached out by this cunning alchemist:

the Devil's hand directs our every move -
the things we loathed become the things we love;
day by day we drop through stinking shades
quite undeterred on our descent to Hell.

Like a poor profligate who sucks and bites
the withered breast of some well-seasoned trull,
we snatch in passing at clandestine joys
and squeeze the oldest orange harder yet.

Wriggling in our brains like a million worms,
a demon demos holds its revels there,
and when we breathe, the Lethe in our lungs
trickles sighing on its secret course.

If rape and arson, poison and the knife
have not yet stitched their lidicrous designs
onto the banal buckram of our fates,
it is because our souls lack enterprise!

But here among the scorpions and the hounds,
the jackals, apes and vultures, snakes and wolves,
monsters that howl and growl and squeal and crawl,
in all the squalid zoo of vices, one

is even uglier and fouler than the rest,
although the least flamboyant of the lost;
this beast would gladly undermine the earth
and swallow all creation in a yawn;

I speak of Boredom which with ready tears
dreams of hangings as it puffs its pipe.
Reader, you know this squeamish monster well,
- hypocrite reader, - my alias, - my twin!

- Charles Baudelaire
þýtt af Richard Howard

2006-11-27T21:35:00.000-08:00

Hvenær ætli eitthvað, hvað sem það er, verði orðið of seint? Er eitthvað sem án vafa er orðið of seint að gera, og ef svo er, hvenær er það? Ætli það sé hægt að líta á það og vita þar með að tími þess sé útrunninn. Ætli hugtök, hugmyndir, tíska o.s.frv. sé með útrennsludag? Ef svo er, hvað ákvarðar þessa dagsetningu? Er það maðurinn, náttúran eða eitthvað yfirskilvitlegt? Ætli það sé hægt að komast að því áður en það gerist? Spáð fyrir útrennsludaginn á t.d. Choco fárinu (sem virðist, jafnvel þótt ég væri alveg viss um að það væri dautt, ennþá vera á lífi) eða pómó (stytting fyrir Póst-módernískt)? Sumir þykjast geta séð það, benda á vísbendingarnar og telja sig vita. En þá vil ég athuga annað skemmtilegt fyrirbæri: Költ. Það er eitthvað sem lifir, jafnvel þótt það virtist aldrei hafa lífsmark til að byrja með. Hver eru lögmál költsins? Hvað er költ? Við getum bent á það en líkt og áður, er hægt að spá fyrir um það? Man einhver eftir mynd sem átti að verða költ fyrirbæri? Er hún það í dag?

Þetta kalla ég að taka mér pásu frá lærdómnum og ritgerðunum.

2006-11-26T09:48:00.000-08:00

Líf mitt skiptist í þrjá mismunandi kafla: fyrir kaffi, drekka kaffi og eftir kaffi. Hátindar lífs míns tróna á toppi koffínflippsins.

ég get ekki komið mér fyrir. Kannski af því það er einhver fyrir mér, eða ég fyrir sjálfum mér. Fyrirfram ákveðin óþægindi vegna framandleika staðarins. Sumir staðir eru framandi eingöngu eftir því hvað er gert þar. Eins og að ganga inná kaffihús og biðja um sleikjó eða vera heima hjá sér klæddur einhverju öðru en Stormtrooper búningi.

Það er ótrúlegt hvað maður getur verið meðvitaður um sjálfan sig. Einn annar yfir manni og allt sem var svo eðlilegt verður erfitt að framkvæma. Hugsunin breytist og hegðunin með. Skrif verða ritskoðuð. Voyeur-ismi er aðeins áhugaverður þegar þú þarft ekki að horfa augliti til auglitis á áhorfendur. Það er þessi erfiðleiki við að deila einhverju, deila hluta af sjálfum sér.

Damn, hvað ég vildi að ég ætti Stormtrooper búning, bara svo ég gæti einhvern tímann opnað útidyrnar, stóískur í fari og spyrja á mjög eðlilegan hátt í gegnum plasthjálminn: Góðan daginn/kvöldið (auðvitað bæði, alveg sama hvaða tíma dags þetta er). Hvað ætli hann kosti á e-bay?

2006-11-26T09:38:00.000-08:00

Everybody's doing it! Just give me the shotgun and few shells and I'll go play at the bend on the highway...

IF YOUR LIFE WAS A MOVIE, WHAT WOULD THE SOUNDTRACK BE?

So, here's how it works:
1. Open your library (iTunes, Winamp, Media Player, iPod, etc)
2. Put it on shuffle3. Press play4. For every question, type the song that's playing
5. When you go to a new question, press the next button
6. Don't lie and try to pretend you're cool...
(7. But what if I was cool? Director's Choice, not the manatee's)

Opening Credits:
The Rolling Stones – It’s All Over Now (frábært, byrjar á ástardrama… Hljómar eins og ég sé bitur, vonsvikinn gaur og þetta er opnunin. Þetta lítur út fyrir að verða American Splendour bara biturð vegna ásta)
The Director's Choice: Jimi Hendrix - Highway Chile (Lóner, ferðast um heiminn, á aldrei neinar rætur... ofursvalt

Waking up:
American Analog - Born On The Cusp (Vá, mikilvægt að ég vakni. Ég meina, það hefur áhrif á allan heiminn! Ég er merkilegur! I Rule!!! Ég er egosentrískur bastarður!)
Director's Choice: Adem - Pillow (If only...)

First Day At School:
Johnny Cash – Wayfaring Stranger (Frábært, ég þarf að deyja til að komast í skólann… og móðir mín bíður þar ásamt föður mínum)
Director's Choice: Timbuk 3 - Gotta Wear Shades (über-svalt og bara rétti mórallinn fyrir skólann)

Falling In Love:
Foo Fighters – M.I.A. (Missing in Action) (Aldrei hlustað á þetta lag, honest! En já, Foo Fighters, ekki svo slæmt… týndur í miðjum klíðum. S.s. næ að komast nálægt stúlku, hleyp eins og mófó í burtu)
Director's Choice: Bright Eyes - First Day of my Life (Ó svo rómantískt... sniff... ha, ég er ekki að snökt, að gráta)

Fight Song:
The Ink Spots – Java Jive (Ég berst með kaffihúsaheimspeki minni gegn hinu illa í lífinu! Djöfull er ég rólegur bardagagaur)
Director's Choice: The Ink Spots - Java Jive (hvað get ég sagt? Ég gæti alveg ímyndað mér undirbúning fyrir rosalegan bardaga og það er setist á kaffihús með kaffikönnu og það er rætt málin... kannski spilað skák en ekkert meira spennandi)

Breaking Up:
Ray Charles – Hit The Road Jack (Mjög viðeigandi, án monínga er ég ekkert. I Just ain’t no good)
Director's Choice: Led Zeppelin - The Rain Song (Ástin eftirá)

Prom:
Björk – I Miss You (Ég er gaurinn sem mæti einn, bólugrafinn með sítt hár (skítugt), sit á áhorfendapallinum og dreymi um stelpuna sem er ekki til. Sorglegt)
Director's Choice: The Kinks - You Really Got Me (lítur út eins og senan úr Back to the Future á skólaballinu... bara svalara)

Life:
Trabant – I Love You Why? (Veistu, ef ég gæti svarað þessari spurningu þá yrði ég þekktasti, ríkasti og frægasti heimspekingur alls heimsins, maðurinn sem svaraði eilífðarspurningunni Hvers vegna erum við hér? Ég meina, er það ekki nokkurn veginn það sama og að spyrja hvers vegna ég elska lífið? Held það nú)
Director's Choice: Monty Python - Always Look On The Bright Side Of Life (Auðvitað)

Mental Breakdown:
Miles Davis – Freddy Freeloader (Djassað kreisíness, Kannski er þetta Freddi sem fer svona mikið í taugarnar í mér eða þá að ég kalla sex-hleypuna mína Fredda og hann er með freeloader. Svo eitt skot... hver veit? Ég ætti aldrei að vinna í pósthúsi)
Director's Choice: Scott Joplin - The Entertainer (Ekki til Sturlaðra lag)

Driving:
Sonic Youth – Dirty Boots (Ef þetta passar ekki vel þá veit ég ekki hvað getur passað vel við! Keyra út um allt, er ekki alveg viss um trukkinn og töfragelluna en annað virðist vera nógu fríkað)
Director's Choice: Sonic Youth - Dirty Boots (Hví ekki?)

Flashback:
Creedence Clearwater Revival – Cotton Fields (Ah, uh… Kartöflugarðarnir heima? … … … NOOOOOOO!!!)
Director's Choice: Cats - Memories (Auðvitað, Naked Gun myndin, Ren & Stimpy, Simpsons held ég líka hafa öll notað þetta og ég myndi glaður steypa mér í á sama grunn og myndin/þættirnir)

Getting Back Together:
Deftones – Korea (Og sífelt batnar þetta! Ég virðist ná aftur saman með einhverri sadó-masó fílingi, klóra, skera og finna minn stað inní fólki. Þetta hljómar ill. nóg af fökki samt)
Director's Choice: The Rolling Stones - Under My Thumb (HA! Hún mun skríða tilbaka! ...please, love me?)

Wedding:
Frank Sinatra – In The Wee Small Hours of the Morning (Eftirsjá eða daginn fyrir giftingu? Kannski bæði, giftist rangri… þetta er þó viðeigandi, þetta fer batnandi)
Director's Choice: Scott Joplin - The Entertainer (Sturlun, enn og aftur)

Birth Of Child:
Lemmings Oh No! More Lemmings – Lemmings 2 (… … ó guð)
Director's Choice: John Lennon - Imagine (awwww)

Final Battle:
Kings of Convenience – Misread (Hva, smá misskilningur. Ég get útskýrt þetta, engin ástæða til þess að rífast)
Director's Choice: Kings of Convenience - Misread (Ég lem ekki fólk)

Death Scene:
System of a Down – Science (Vísindin vita ekkert! mun ég öskra á dauðabeðinu)
Director's Choice: Samuel Barber - Adagio For Strings (Tregafullt og fallegt)

Funeral Song:
Stranglers – Straighten Out (Eins og upphafið, ég er vonsvikinn og bitur en í þetta skiptið út í lífið almennt. Þessi mynd mun verða kosin peppíasti andskoti síðan Dancer in the Dark setti ný viðmið í húmor)
Director's Choice: (Smog) - Dress Sexy At My Funeral (Ójá... aha... yes)

End Credits:
The Simpsons – Sibling Rivalry (Simpsons eru áhugaverðari heldur en mynd um mig)
Director's Choice: Tom Waits - Cold Cold Ground (Viðeigandi og ég er engin húmoristi þegar ég er grafinn

Þeir sem stela þessu héðan í frá eru að stela þessu frá mér! Nei, reyndar ekki, Takk Atli fyrir að stela frá einhverjum sem stal því frá einhverri sem stal því frá mæspeis.
(7. spurning gerð að ganni, er ekki nauðsynleg ábót)

2006-11-22T15:20:00.000-08:00

Kannski þegar tveir menn eru á rabbi getur þetta samtal átt sér stað.

"himininn er blár."
"þó ekkert meira heldur en í gær."
"Ég held að hann rigni."
"Ég þekki hann ekki."
"Þú þekkir hann jafn mikið og ég, held ég nú."
"Hvernig þá, þegar ég þekki hann ekki."
"Ég hef aldrei þekkt nokkurn mann. En ég veit hver hann er."
"Þá þekkir þú einhvern."
"Hver þekkir hann svo sem. Hann gerir það sem hann vill."
"Eins og menn eiga að gera. En ég þekki hann ekki."

Vindurinn leikur aðeins við hárið, liggur síðan með gangstéttinni í snjónum, undir ljósastaurunum. Á milli ljósastaura er ekkert, aðeins skuggar. Þeir líta á hvorn annan. Annar þeirra er viss um að hinn ljúgi alltaf en hinn hefur ekki hugmynd, enda er rangt að dæma nokkurn mann fyrir nokkurn skapaðan hlut. En þeir voru samt sammála um að annar væri að ljúga.

"Ætli himinninn sé blár?"
"Bleikur."
"Stundum, já."
"Þegar við fylgjumst með og stundum ekki einu sinni þá."
"Þá hvað?"
"Hvað þá?"
"Ég átti við hvað hann er þegar við fylgjumst með eða ekki."
"Ég þekki hann ekki."
"En þú veist að hann er bleikur stundum og jafnvel stundum ekki?"
"Ég veit það ekki. Ég þekki hann ekki. Hann má vera með hvaða litarhaft sem til er, ég þekki hann samt sem áður ekki."
"Himininn."
"Hvað með himininn?"
"Hann himininn."
"En hann gæti alveg eins verið hún, eða það, eða annað sem ég hef aldrei upplifað."
"En gefum okkur að himininn sé hann."
"En ég veit ekki hvort það sé rétt."
"Ég neita að byrja á en einu sinni aftur."
"Hvernig ætlarðu þá að koma þínu máli fram?"
"Með því að sleppa en."
"Þess vegna gefum við okkur að það sé rétt."
"Hvernig get ég gefið mér það. Ég átti það ekki til að byrja með."
"Þarftu að taka öllu bókstaflega?"
"Hvernig á ég að taka því öðruvísi?"

Kannski hefði það verið bara hið besta mál ef þeir hefðu þagað. Skuggar gengu á milli ljósastauranna og snertu ekki einu sinni jörðina á milli, hurfu í skugga ljóssins. Í rauninni vissu þeir hvorugir núna hvort skuggarnir færu á milli ljósastauranna eða bara birtust þar. Það sást ekki mikið af fólki svo seint um kvöld.

Enda er möguleiki á því að ekkert samtal, engnir skuggar né himnar verið við sögu nema í sögu sagðri að kvöldi.

2006-11-18T17:47:00.000-08:00

Stundum segja myndir meira en mörg orð. Því læt ég þetta nægja.

Hægt að finna þessar myndir og fleiri hér

2006-11-09T13:35:00.000-08:00

Frú Bovary, Babe, ég skil þig. Von um rómantík og dálítin blossa, blauta drauma og dramatísk ljóðskáld. Þessi fallvalta mynd af hinum eina rétta, draumaprinsinum, Prinsinn Sjarmerandi upp á enska vísu.

Frú Bovary, babe, ég skil þig. Endurtekningarnar geta verið leiðinlegar þegar lífið er of öruggt. Við þurfum á eldnum að halda, brenna brýr að baki okkar og kannski húsið í leiðinni.

Ég er upptekinn af spegilmyndinni minni þessa dagana. Rúður bíla veitir mér narkisíska fullnægingu þar sem fólkið á rauðu ljósi veltir fyrir sér hvort þau þekkja mig. Ég stend stundum fyrir framan bíla og horfi á sjálfan mig.

Það sem engin annar sér er ógreinilegi margbreytileiki andlitssvipbrigðanna sem geifla sig fyrir mig, jafnvel minnstu varahreyfingar, augngotur, augabrúnslyftingar, allt gerir andlit mitt að einstöku listaverki. Hvers vegna ekki vera upptekinn af sínu eigin ágæti? Leonardo hafði sjálfan sig sem fyrirmynd þegar hann gerði Davíð að sínum Golíat. Svipbrigði marmarans blikkaði hann í speglum.

Kyssið ykkur í speglinum. Hann er til fyrirmyndar, tvíburinn sem gerir aldrei neitt af sér annað en að vera of nákvæmur undir krítískum augum fyrirmyndarinnar. Fyrirgefið honum, verði það ykkar gustuk.

Mém, orð dagsins: Gustuk.

2006-09-19T07:00:00.000-07:00

í þágu íslenskrar tungu þá ætla ég að taka það hlutverk að mér og þýða nokkur algeng heiti í tölvuheiminum. Ástæðan er sú að þessar styttingar eru nú notuð í hinum tölvuvædda heimi auk þess raunverulega og þarf því að aðlaga þau, ekki aðeins að íslenskri tungu heldur einnig að skemmtanalífi fólks. Ég hef fengið hjálp við þýðingu frá ýmsum aðilum og eiga þeir skilið jafn mikið hrós og fordæmingu og ég. Við skulum vinda okkur í þetta:

Uppsetningin er einföld. Fyrst kemur styttingin ásamt þýðingu. Þar á eftir kemur íslensk útgáfa ásamt þýðingu. Ef þið hafið eitthvað að setja út á þetta kerfi, gerið ykkar eigið. Ef rangt er farið með orð þá er það öllum öðrum að kenna, sögunni líklegast eins og Rousseau hélt ávallt fram. Þeir sem þekkja ekki til Rousseau fá klapp á bakið frá mér einhvers staðar í huga þeirra og mínum eigin.

LOL = Laughing out loud. ísl: ÉHU = Ég hlæ upphátt. Bein þýðing og virkar betur í íslenskum samtölum. Í stað þess að vera njörðsleg og segja LOL þá getið þið verið verndarar íslenskrar tungu og sagt ÉHU. Það er svalt.

BTW = By the way. ísl: MÉM = Meðan ég man. Ég veit ekki um neinn mann sem getur borið BTW fram án þess að frussa ómenningslega yfir viðmælanda, spúa matarleyfum og vera subbulegur. Mém er fallegra, yfirvegaðra, svo ekki sé talað um þjálla þegar notað er við nýjustu hanastélsboðin, þar sem ein höndin umvefur kærileysislega utan um hanastélsglasið, munnurinn hálf glottandi meðan í hálfskeytingi er þessi fleyga stytting yrt. Ef í næsta boði notar orðið, muntu sjá styttu þér sjálfum af, reista á sama stað og orð þín féllu fyrst af munninum.

ROFL = Rolling on the floor, laughing. ísl: VUAH = Veltist um af hlátri. Hver vill hafa röflara í kringum sig, eða ætti ég að segja ROFL-ara? VUAH, til þess að byrja með, er stytting á þekktu íslensku máltæki sem oft hefur runnið af vörum íslenskra gagnrýnenda þegar þeir fara lofsorðum um Tvíhöfða, Radíus-bræður, Limbó, Fóstbræður og annarra sígildra þátta úr íslensku sjónvarpi. Þar að auki hljómar VUAH líkt og einstaklingurinn sé í raun að skemmta sér, þar sem sérhljóðarnir U og A mynda skemmtilegan hljómgrunn sem þeytir hverju teiti upp í nýjar hæðir.

WTF = What the fuck?!? ísl: HA = Hvaða andskoti...? Líkt og margar þessar subbulegu ensku styttingar (sjá BTW að ofan) þá er engin leið að brúka þau nema við lyklaborð eða með hjálp blaðs og blýants. Hér er hins vegar komin íslensk þýðing sem er bæði auðveld í notkun, hvort sem setist er við lyklaborð eða matarborð, vitnar í gamalt og gott orðtæki auk þess að skilningurinn kemst til skila, hver sem aldur og vitneskja einstaklingsins er. Fyrir þá sem hafa svo víðtækari þekkingu og þekkja til styttingarinnar geta skemmt sér yfir vanþekkingu annarra og hláið dátt meðan blótað er í opið geðið á þeim.

BRB = Be right back. Ísl: KAB = Kem aftur bráðlega. Enn og aftur hefur forsjálni upphafsmanna enskrar styttingar gleymt því að gera þær þjálar, auðveldar í notkun og kynferðislega örvandi. íslenska þýðingin er allt það í senn, samblanda auðveldrar málnotkunar og orðs sem rennur af tungunni með seyðmögnuðum krafti. Á skemmtanalífinu er varla hægt að yrða ensku styttinguna (því varla er hægt að "segja" orðið) án þess að hugsað sé til Bandalag Ríkis og Bæjar. KAB hljómar alþjóðlega og laðar alla uppúr skónum, hvort sem þeir séu háhælaðir eða reimaðir, eigendur af karlkyni eða kvenkyni. KAB er eina sem þarf, tálsetningin sem fær alla til að kikna í hnjánum.

Í lokinn vil ég biðja ykkur sem geymið gullmola að gefa mér þá, ég er fátækur. Einnig þeir sem hafa sínar eigin uppástungur, helst fyrir einhverju sem ég hef ekki gert nú þegar (því ekki verða styttingarnar betri heldur en mínar, ég er bestur) þá tek ég við þeim og eigna mér höfundarréttinn með ánægju... nei nei, auðvitað ekki... já ég mun gera það... nei nei. Jú.

Ég vona að þetta hafi verið fræðandi og auk þess gert ykkur grein fyrir því hvað íslensk tunga getur verið örvandi fyrirbæri og því nauðsynlegt að bera vörð um hana á öllum víglínum. Verið aðlaðandi, verið flottir njörðar, verið íslensk.

2006-08-17T03:09:00.000-07:00

Koffínflipp svefnleysi geðveiki hamingja nostalgia hugmyndaleysi töffaraskapur tónlistartrylling eru nokkur fá dæmi um það hvernig mér hefur liðið í dag og klukkan er bara 10:10.

Hvað hefur þú gert í dag?

2006-08-09T10:45:00.000-07:00

...og það er þess vegna sem ég ákvað að skrifa, líkt og áður, um eitthvað sem ég get í raun ekki útskýrt nema að hálfu og með hálfum hug. Svo ég vitni nú í einn bandarískan teiknimyndaþátt: "That explains everything!"

En um allt annað, eða jafnvel um það sem annað er, þá held ég áfram með að útskýra eitthvað sem ég á ekki auðvelt með að tala um. Ég er hluti af þeirri kynslóð. Ég kom á undan þeirri sem opnaði allt upp. Í raun er ég gamall maður, dálítið tímavilltur líkt og einn prófessor sem ég las um í æsku minni. Þetta er ekki útskýring á mér.

Ég útskýri því frekar fólkið sem umgengst mig. Í raun skilgreini ég fólkið frekar en útskýri og þá sérstaklega með afstöðu frá sjálfum mér. Ég reyni oft að segja því hvað það er í raun og veru en þau átta sig ekki á sannleikanum sem leynist á milli tvíræðra lyga minna. Eina sem ég geri er að tala venjulegt mannamál, eins venjulegt og það er í hugum þeirra sem átta sig ekki á notkun þess.

Ég er hættur að veita því eftirtekt sem gengur á í kringum mig heldur er ég of upptekinn af sjálfum mér, í endalausri leit að kjarna mínum og máls. Ég hef uppgötvað kjarna ímyndunaraflsins. Það er ég.

Þið vitið að ég hætti einhvern tímann, en ég lofa því að þið klárið þessa setningu áður en það kemur að því.

2006-08-01T11:12:00.000-07:00

Ég gekk eftir götunni, ráfandi á milli stræta þegar ég sá glitta í gullnar umbúðir, gjafvaxta af yndislegum mögnuðum ávöxt siðmenningar Suður-Ameríku. Ég hafði gengið í þrjá daga samfleytt, þrjá daga í leit að einhverju sem gæti veitt mér svar við þeirri ógn sem að lífi mínu staðaði. Ég staðnaði. Stoppaði. Leit inn og -

HVARF inn í unað bragðlaukanna, synti í sjó ánægju, gekk á milli fjallstinda sem hægt og bítandi brotna niður vegna tímans og týndum fjársjóðum ánægjunnar. Hver biti líkt og bráðnað listaverk í vitund minni, sýndi mér mynd af gleði, hamingju og eftirvæntingu.

En það var bara fíkn. Árásarglöð gleði augnablika áður skynjuð í ljósi ofsans, nú, aðeins í skyni eftirsjár. Svo auðveldlega ginntur.

Ég held því aftur af stað, fótgangandi og lofa sjálfum mér að standast freystinguna næst.

2006-07-31T03:26:00.000-07:00

Við erum öll floginn út á nýjar slóðir og vitið þið, ég veit að ég mun vita það seinna. Hægt og bítandi breytist ég í einhvern annan heldur en sjálfan mig, Kafka-esque draumráðning á framtíð minni meðal manna.

Ég vil að þú hlaupir á eftir mér og kallir nafnið mitt á meðan ég geng hægt framhjá uppáhaldsstaðnum þínum í bænum, kannski jafnvel eina athvarfinu sem þú finnur í lífinu, bara svo ég viti að ég er hluti af lífi þínu. Ég mun reyna að gera það sama og um leið og þú áttir þig á að bara með þögn minni þá vef ég köngulóarvef í kringum bygginguna muntu koma. Ég dreg þig inn.

Mánudagar eru alltaf bláir og þessi er engin undantekning heldur er lögð ofuráhersla á þeim einkennislit þessa dags. Ég held að ég ætti að fara heim, láta Chet Baker í melonkolískri sveiflu sinni hræra í mér, draga úr mér einhverja týnda fegurð mannsins.

Ég stend á brún tómleikans en vitiði, tómleikinn er fullur af einhverju. Ég veit bara ekki hverju, langar að vita hvað það er sem veitir öðrum slíka ánægju að þau taka ekki eftir að leiksvæðið er tómt, ískyggilega undirlagt skuggum allt í kring á meðan bros læðast um andlit þeirra sem dansa í rigningunni. Ég held að fólk líti aldrei út fyrir brún tómleikans heldur leita sér huggunar og skemmtunar í fjölbreytileika andlita allra í kring þar sem hin fjölmörgu andlitsbrigði bregða fyrir ásjónir þeirra.

Ég get sagt að við verðum vinir á þeirri einföldu niðurstöðu að þú hefur lesið þetta, jafnvel meira. Ég óska þér til hamingju.

2006-07-16T07:12:00.000-07:00

Heppni námsmanna.

Núna upp á síðkastið hef ég verið að velta fyrir mér þeirri staðreynd að allir þeir sem vinna telja það ótrúlegustu heppni að fá að vera aðnjótandi þeirrar yndislegu félagslegrar aðhlynningar sem kallast skóli, þá sérstaklega Háskólinn.

Ég veit ekki um þá sem taka frá tíma til að lesa þennan texta en ég, persónulega, veit ekki alveg hver þessi heppni er. Ég hef heyrt um dýrðir og dásemdir þess að fá að skulda ríkinu fyrir að auðga land og þjóð með gáfum mínum með því að fara á námslán en þar sem ég vil ekki verða hluti af þeim stórvaxandi hóp ungra manna sem skulda frá 20 aldri og uppúr þá ákvað ég að sleppa því. Ég sem betur fer hef þá rænu til að halda mér í foreldrarhúsum (eins sjarmerandi og það hljómar) þar til ég hef klárað nám mitt. Það dregur verulega úr kostnaðinum mínum en samt finn ég mig knúinn til að vinna með skóla og svo í gegnum allt sumarfríið mitt. Þar sem það er búið að hamra því inn í mitt litla höfuð frá 13 ára aldri að vinnandi maður er eini maðurinn þess virði að vera þá læt ég til leiðast og stunda það með gríðarlegri ástundun.

Núna á þessu ári frá áramótum hef ég fengið, allt í allt, 5 vikur í frí. Þá tel ég með helgar. Ég hef unnið alla aðra daga, hvort sem það er skólinn eða vinnan. Ég býst við því að vinna að minnsta kosti aðra hvora helgi, allt sumarið og svo beint í skólann (helgarvinnan náttúrulega með). Ég nánast græt af "þakklæti" yfir heppni minni sem námsmanni.

Annað sem kemur oft fyrir að þeir sem stunda ekki nám telja nám vera hálfgert frí þar sem ekki er nein hætta á að fólk verði rekið og þar að auki er maður í námi af fúsum og frjálsum vilja. Þar sem þeir taka ekki inní myndina að það er ætlast til að fólk stundi námið líkt og vinnu, skili verkefnum, vinni sjálfstætt (sem ekki margir geta gert) og það er ekki aðeins einn yfirmaður sem maður hefur, heldur einn fyrir hverja námsgrein sem heimtar nákvæmlega jafn mikils metnaðs í öll verkefnin og allar námsgreinar. Helmingur eða meira er einnig skylda í námi, þar sem fólk ræðst af duttlungum kennara og yfirvalda. Sá helmingur námsefnis sem "þarf" að gangast undir, þó það tilheyri á yfirborðinu sama áhugasviði, þá tilheyrir það alls ekki í öllum tilfellum sama áhugasviði námsmannsins. Ofan á allt þetta fer það mikið eftir hver kennarinn er hversu skemmtilegt námsefnið er.

Þið sem hafið tekið að ykkur að vinna í samfélaginu hlæið jafnvel af þeirri staðhæfingu sem þessari, að námsefnið þurfi jafnvel vera skemmtilegt þegar maður er nú þegar í hálfgerðu fríi. Hugsið ykkur nú þær vinnur þar sem yfirmaðurinn ykkar ákvað að eina leiðin til að fá fólk til að vinna var með því að hugsa um fólkið undir honum sem: "Orma, hugsunarlaus kvikindi, fólk sem gerir mistök" og segið mér svo hversu lengi þið tolluðuð í slíku starfi. Jæja, núna fáið þið valmöguleikann að mæta til slíks yfirmanns og vera í návist hans nokkra tíma í viku, auk þess að skila verkefnum og fá tilbaka yfirfullt af gagnrýni á galla þína. Hugsið ykkur nú að þið verðið að standast þennan kúrs, sérstaklega fyrir þá sem eru á námslánum (annars fá þeir ekkert) og bara yfir höfuð til að geta haldið áfram í námi. Hljómar eins og frí, er það ekki?

Ef þetta er ekki nóg þá er kennsla eitt minnst virta staða í þjóðfélaginu í dag miðað við mikilvægi. Ég veit ekki alveg hverjir eru í stjórnarstöðum flestra fyrirtækja eða þeir sem eru á fremstu víglínum menningar, iðnaðar, framkvæmda o.s.frv. en ég held að þeir hafi ekki hætt í skóla eftir 10. bekk. Í raun held ég að þeir hafi haldið áfram námi alveg í gegnum fyrstu gráðuna í Háskóla og oftast lengur. Ef við tökum nú að þeir sem kenna þessu fólki séu í raun að reyna að fræða það á launum sem eru í raun ómannsæmandi þá velti ég fyrir mér hversu ánægðir þeir eru að taka að sér hlutverkið að uppfræða landsmenn þegar ríkisstjórninn virðist ekki einu sinni sýna því áhuga. En þar sem þær sýna engan áhuga þá vil ég benda á nokkra hluti:

1. Ég tek enga ábyrgð á neinum stafsetningarvillum þar sem ríkisstjórn hefur engan áhuga að borga fyrir aðhlynningu og varðveislu tungumálsins. Enskuslettur eiga þar heima einnig.

2. Ekki búast við að íslenskir menntamenn sem séu á heimsmælikvarða hvað varðar hvers kyns fræðistörf og menningarlega tengda viðburði. Ef svo er, ekki láta það koma þér á óvart að þeir kunni engin íslensk fræðiheiti því þeir hafa þá allir að öllum líkindum lært úti.

3. Kennarar eiga eftir að finna sér önnur störf sem býður þeim hærri laun.

4. Munið eftir fólkinu sem einbeitti sér lítið að námi, féll nánast í öllum kúrsum og gat ekki haldið fyrirlestra? Þeir munu kenna börnum ykkar í skólum því það er staðan sem þeir geta fengið, auðveldlega.

Sem dæmi að þessu þá er viðurkenni ég fúslega að viss vinahópur sem ég umgengst talar 50/50 ensku/íslensku, jafnvel frekar ensku. Þeir hugsa, tala og skrifa jafnvel nú orðið á ensku. Mörg fög eru ekki kennd til masters-náms því það eru fáir sem geta kennt það og oft líka lítið fjármagn. Ég persónulega veit um kennara sem hafa horfið frá kennslu til að keyra strætó (betur launað) og vinna á bókasafni (einnig betur launað). Annar aðillinn kenndi við Háskólann. Einn af þeim sem ég þekki sem vinnur hálaunað starf innan borgarinnar minntist á að sá sem kenndi mér í skóla var einu sinni mesti tossinn og virtist ekki eiga auðvelt með lestur, nám eða tjáningu. Ég veit ekki hvað þetta segir um íslenskt skólakerfi en ég get fullvissað um það, Háskóli Íslands á ekki eftir að komast á kortið sem einn af betri skólum Evrópu með þessu móti.

Viðhorf gagnvart skólafólki hefur aldrei verið gott. Viðhorf gagnvart kennslu hefur fallið og launin þar á meðal. Markmið ríkisins er víst að skapa meira vinnuafl í frystihúsum, skipum og álverum frekar en hátækni-iðnaði. Ég þakka því mínum lukkustjörnum að ég sé námsmaður. Takk.

2006-07-14T12:59:00.000-07:00

I'm spreading out the love...

2006-07-13T18:57:00.000-07:00

Hvar byrjar maður þegar botninn er það eina sem maður sér? Hvernig er hægt að gera nokkrum skiljanlegt hvernig manni líður þegar allt fyrir ofan er jörðin sem þú sökkst niður fyrir svo löngu að þú mannst ekki einu sinni hvernig það gerðist. Allt byrjar einhvers staðar en það er vandamálið: Byrjunin á sér upphaf og upphafið sína byrjun. Einhvern veginn verður allt að einni stórri heild sem kallast framvinda tímans sem líður framhjá, einhvers staðar á milli A og B framhjá þér í flestum tilfellum, framhjá mér, að það virðist, alltaf. Ég get ekki byrjað. Kannski ég byrji bara þá á því...

Ég trúi ekki að ég muni finna mig í framtíðinni nema þá einn og yfirgefinn líklegast í skurði, hálf dauður en alveg sama. Ég bið ekki um vorkunn. Ég bið ekki um tár. Helst væri mig vænst um að enginn geri nokkurn skapaðan hlut svo ég viti ekki að ég er staddur í skurðinum, liggjandi í drullubaði og stari út í himininn, leitandi að stjörnum í sólskininu. Ef ég er heppinn dey ég þar, óafvitandi, ótruflaður og algjörlega ómeðvitaður um eyðslu mína á þeim dýrmæta tíma sem mér var gefinn eða fékk að láni.

Ef þú ert að lesa þetta og ekki kominn með kíminn svip hefur áætlunarverk mitt mistekist.

Ég geng í myrkrinu. Það er betra heldur en birtan. Ég veit ekki enn af hverju hálf-flöktandi ljós ljósastauranna vekja meiri hlýju hjá mér heldur en sólin en um leið og ég veit munu þið vita það eins fljótt og mögulegt er.

Ég velti oft fyrir mér hvort að það sé allt í lagi með mig. Er ég sá eini sem getur stundum ekki risið frammúr rúminu? Þar sem loftið fyrir ofan rúmið sé alveg nógu stórt og ógnvekjandi að aðeins tilhugsunin um að standa andspænis nýjum degi dregur mann niður. Þar sem sekúndurnar virðast líða áfram aðeins af vana, ekki vegna þess að hið ótrúlega meistaraverk sem kallast heimurinn er síbreytilegt í sínum eilífu enduruppgötvunum.

Ég sé mig stundum standa fyrir framan glugga, lítandi í spegilmyndina af sjálfum mér þar sem ég er spyrjandi sömu spurninga aftur og aftur. Hvað kemur í veg fyrir að ég grípi gæsina, njóti þess litla sem mitt líf hefur upp á að bjóða og geri það sem ég vil nauðsynlega gera? Í hverjum glugga sé ég árstíðirnar líða framhjá, stundum snjókorn sem flögra í norðangolunni, stundum laufin í vesturvindinum, dropar úr austrinu og suðrið með sína sælu vinda þýða og alltaf sé ég mig þarna, standandi, starandi tilbaka, geyflandi framaní ókunnuga sem líta út um gluggann í leit að hamingju.

Tónlist. Það vekur upp minningar, tilfinningar og löngu horfnar langanir sem virtust svo nálægar en jafnframt hugarburður þeirra ástfangnu. Þegar orðin þýddu eitthvað. Kannski var það ekki einu sinni nauðsynlegt heldur gæsahúðin og göngulagið sem aðlagaðist taktinum, brosið sem breiddist hægt og þétt yfir sorgmædd munnvik. Undir áhrifum tónlistarinnar fann ég mig oftast velta fyrir mér heiminum og leysa hvert vandamál á fætur öðru, oftast minniháttar margslunginn persónuleg vandamál sem virtust fyrst og fremst snúast um hvernig það væri hægt að koma því kring að koss yrði smelltur á réttum tíma. Seinna varð það hvers vegna kossinn var aldrei smelltur. Núna er það fyrirfram ákveðinn trú um óbreytileika þeirra aðstæðna sem ég hef leitt sjálfan mig í: Einsemd, og sú tilraun mannsandans til að gera hana að hluta af sjálfum sér.

Ég vil sökkva mér, eða eins og ljóðskáldið orðaði það, ölva mig en einhvern veginn eru þær fáu nautnir sem ég vil njóta alltaf vera lokaðar mér, utan seilingar. Þar sem verkinn tala lítið lætur ímyndunaraflið til sín taka í tónlist, skrifum og líðandi stundum stundaðar í einangrun á köldu parketgólfi, hugsandi. Ég vil allt þetta og meira sem óþarfi er að nefna þar sem fátt annað liggur á mannshuganum. Stundum vil ég kenna þessum mannlega þætti mínum um hvernig ég er. Stundum vil ég halda því fram að ég geti ekki gert það sem ég vil fyrr en mannsandum hefur verið hlítt.

Sælir eru saklausir en hvað um þá sem eru það ekki lengur og geta ekki snúið tilbaka?

Hugur minn er uppfullur af skoðunum og pælingum. Ég hef ekki viðrað nema brot af þeim og mig langar meir og meir til að birta aðrar. En á meðan hugur minn fyllist af hugsunum brýst ein óviljandi fram, líkt og fiðrildi nýskriðið út í vorblómann: Hvað er svona merkilegt við mínar skoðanir og pælingar? Hver hefur ekki hugsað svipað, jafnvel gáfulegri hluti en þessa? Þannig ég sný baki gagnvart mínum eigin hugsunum á þeim forsendum að einhver annar þarna hlýtur að koma þeim á blað, einhver sem hefur meir um málin að segja heldur en ég, einhver sem hefur kynnt sér aðstæður. Ég er minn eigin versti gagnrýnandi og þar er ég ekki heldur einstakur.

Ég hef ekki hugmynd um hvert ég stefni með þessu. Eitthvað sem ég viðurkenni fúslega enda er óvissan það eina sem ég er fullviss um. Ég tel mig stundum sjá framtíðina ljóslifandi fyrir framan mig, brosandi sínu blíða brosi, andlitslaus og án ákveðinna útlína. Þegar hún hverfur, líkt og hún hefur gert í hvert skipti hingað til, vona ég aðeins að hún komi aftur. En það var áður. Síðan vonaði ég að ég í rauninni vonaði að hún kæmi aftur. Núna vona ég að framtíðin snúi við baki án þess að líta á mitt aumkunnarverða andlit og ákveði áður en lengra er haldið að framtíðin hafi of oft gert mér lífið leitt.

Ég veit hvert tilfellið er með þennan texta líkt og alla aðra: Hann verður lesinn, fólk veltur vöngum yfir skilaboðunum, gleymir honum og heldur áfram. Skortur mannsins á samkennd verður mér til bjargar. Skortur á því mannlega í manninum verður mér til bjargar. Að minnsta kosti get ég vonað.

2006-07-04T09:18:00.000-07:00

Þar sem engin nennir að blogga nema ég þá hef ég tekið að mér það verkefni að skrifa fyrir þá sem ekki hafa séð sig fært um að uppfræða landan um gjörðir sínar. Þar með byrjar:

Kristinn sem Eiður -

Ég kvaddi engan hita heldur hélt innreið mína í Danmörku. Á móti mér tóku við enn önnur landamæri og núna voru það hálf-kenndir Danir með vínarbrauð við hönd. Ég bjóst við að sjá Olsen gengis gaura sem væru illskiljanlegir, alveg sama á hvaða tungumáli þeir spreyttu sig á en ekki var það raunin. Í staðinn tóku við hálfsofandi hugmyndasnauðir fótboltabullur sem héngu yfir sjónvarpinu og gátu ekki verið meira sama þótt að Muhammad Ég-er-með-sprengju-inn-á-mér kæmi í gegn.

Við fórum svo á Hróa fengum okkur bjóra og aðeins meira en fjóra. Stóra. Við létum upp tjöldin og góða skapið. Um kvöldið fóru allir úr tjaldi og sváfu úti því það var of heitt inni.

Tónleikarnir voru ágætis tímasóun, Roger Waters m.a. (og ég borgaði svipað fyrir ALLA tónleikana og þeir sem borguðu á Íslandi, HA!).

Komin heim núna í suddan. Takk.

Kristinn sem Stebbi

Var veikur núna fyrir stuttu og engin tók eftir því, engin sendi mér samúðarkveðjur. Hvað er að ykkur?!? Svekkelsi. Bætti líka við í kommentunum og engin sagði neitt heldur. Tvöfalt svekkelsi. Einn maður minntist á trúbadorana og hann telst í raun ekki með. Þrefalt svekkelsi. Síðan mín er komin í fullkomið form, lítur geggjað út, búinn að eyða tíma, svita og tárum, bið um ykkar viðhorf og ekkert. Fjórfalt Svekkelsi. Ég útnefni þennan dag dag svekkelsisins.

Bæó

Kristinn sem Heiðar

Hrói var frábær eins og venjan er. Voru margir Íslendingar í góðu stuði, Carlsbergin í hönd. Sá marga skemmtilega gaura, svo sem Roger Waters o.fl. Stuð.

Ég hef eiginlega lítið að segja. Því verðið þið bara að láta ykkur þetta nægja, krakkar mínir.

Blessuð.

Kristinn sem Þórður

Flytja. Ekki skrifa. Útlönd. Of mikið. Múmú annars góður.

Kristinn sem Atli

Hróarskelda maður, Hróarskelda. Geðveikt kúl. Sá helling af hljómsveitum, Roger Waters m.a, hann fær alveg 5 stjörnur held ég bara, frábært. Búinn að fara á nokkrar myndir núna upp á síðkastið og það á eftir að koma dómar um þá seinna, ég bara hef ekki tíma núna. Meira af Hróarskeldu.

Mikið af fólki og vinum einnig. Hitti Eið, hitti Heiðar, hitti fleirri gaura úr MH sem ég þekki, hitti fólk úr barnaskóla sem ég þekkti, hitti fólk úr Háskólanum sem ég þekkti. Hékk hjá tjaldinu, var ekki líft inni. Alveg rosalegur hiti, ég þoli þetta bara ekki.

Annars, Peace out! Hér er nokkrir diskar

Mugison - Niceland 4*
Amina - Animamina 3.5*
Tonik - And the Beat goes on
Mannakorn - Spilaðu lagið 4.5* (besta hljómsveit Íslands fyrr og síðar)

Kristinn sem Ásta

Gíraffinn lét titilinn "Stríðnasta dýr Íslands" í hendur Hettumávanna. Þeim tókst að skíta yfir mig og stela seinasta pylsubrauðinu.

Kristinn sem Krizzus

Þetta sukkar.
Nuff said.

2006-07-03T02:58:00.000-07:00

Ég vaknaði í morgun. Eitt af þessum litlu kraftaverkum lífsins. Ég veit ekki ennþá hvernig ég fór að því en mér tókst það. Mig dreymdi líka draum. Ég hins vegar gef heilanum mínum fullt kredit fyrir það. Engu kraftaverki myndi detta þvílík sturlun í hug, aðeins hugur minn. Ég man hins vegar ekki hvað mig dreymdi, man bara að ég vaknaði og hugsaði: "Vá, heilinn minn er sturlaður." Svo fékk ég mér efnabreytta hafrahringi í morgunmat með gerilsneyddri mjólk úr belju.

Ég held að ég hafi aldrei verið jafn persónulegur og í þessari seinustu málsgrein. Ég hef aldrei verið mjög persónulegur einstaklingur. eiginlega án persónuleika, þar með ekkert persónulegur. Persónulega held ég samt að persónuleg samskipti séu of persónuleg. En snúum okkur að öðru.

Ég las bók um stærðfræði yfir helgina. Á innan við 200 bls. tókst þessari bók að útskýra fyrir mér betur hvað í F-inu ég var að gera seinustu 2 árin í menntaskóla í stærðfræðinni heldur en 4 mismunandi kennurum á eins árs tímabili. Ég veit ekki hvað það er en ég held að kennsla í stærðfræði sé ábótavant. Í tilefni af þessu vil ég benda á skemmtilega bók sem má nálgast á netinu. Hún heitir því skemmtilega nafni Flatland og fjallar um ferning og vináttu hans við hring þar sem þeir ferðast um víddir heimsins, 2d rúm 3d rúm o.fl. Ég hef ekki lesið hana, veit hins vegar að hún er bráðskemmtileg og auk þess að fjalla um stærðfræði þá er hún beitt ádeila á Viktoríu-tímabilið í Englandi. Einnig er stuttmynd til gerð eftir þessari bók en hvar það sé hægt að eignast það meistaraverk veit ég ekki, aðeins að það er hægt að fræðast um þetta á wikipedia.org og imdb.com.
>Þessi fræðslumoli var í boði einhvers-sniðugs-einstaklings-sem-ég-man-ekki-hvað-heitir-því-ég-hef-ekkert-minni.<

Ég er Djúpt hugsi. Hugsa um Nóa. Ég held að þetta sé Siríus. Ég held að ég ætti að fá borgað fyrir þessa auglýsingu. Ef ekki fyrir Þetta þá fyrir Hitt. Ég held að ég sé fyndinn. Innsæið mitt hlær að mér.

2006-06-25T07:22:00.000-07:00

Kaffi. Ég hugsaði mér alltaf að ég myndi á endanum taka hið stóra skref og ganga á meðal manna og njóta kaffis. Þar sem ég myndi taka fram einn rjúkandi kaffibolla, rétt dreypa á því milli munnvikanna og njóta bragðsins, líta fjarrænt upp í himininn á meðan ég hugleiddi heiminn og vandamál hans. Ég gat séð mig í anda, sitjandi á kaffihúsi, hlustandi á rólega tónlist, umvafinn ilm neyslunnar, fullkomlega sáttur við mitt hlutskipti sem aðnjótanda heimsmenningarinnar. Kaffi var mín trú, var minn hornsteinn áður en ég náði aldri til þess að njóta þess.

Kannski voru það þessi fyrirfram ákveðnu hugmyndir um ágæti kaffis sem gerði það að verkum að ég naut þess strax, frá fyrsta alvöru kaffibolla til þess næsta. Þar sem ég skelf af koffín neyslunni þá dettur mér aðeins í hug kostir þess að titra þar sem ég dreypti á guðaveigunum til þess að finna fyrir því.

2006-06-19T11:33:00.000-07:00

Hérna er eitthvað sem ég vissi aldrei...

2006-06-19T10:31:00.000-07:00

Ykkur til gleði og yndisauka ætla ég að láta fylgja hér tengil á ritgerð eftir Immanuel Kant. Ég bið ekki um mikið, lesið fyrstu tvær málsgreinarnar, ég held að það muni koma ykkur skemmtilega á óvart.

Linkur

2006-06-17T12:51:00.000-07:00

Tölvan mín veit ekki hvers kyns ég er. Ég er hálf þakklátur fyrir það, ég veit ekki hvers vegna. Ég held að það sé vegna þess að ef hún vissi það myndi það þýða að það skipti máli og hvers vegna myndi kyn skipta máli fyrir tölvu? Þetta er góður dagur á glasi-er-hálf-tómt mælikvarða. Hann virðist líka bara verða betri. Ég er ánægður að engin hefur haft samband við mig, aðeins ég við aðra. Gefur mér ástæðu til að dasa og horfa á skýin hverfa á bakvið rauðan sjóndeildarhring.

af einhverri ástæðu er ég innramaður í bleiku á meðan aðrir eru í gulli og silfri. Ætli ég sé þá bleikur draumur í augum annara? Varla bleikur fíll, ég hef ekki ennþá skapað mér rana.

Gleði glaumur og gáttaðir foreldrar yfir hvernig krakkarnir haga sér á sykursjokki. Fjölskylduboð eru yndisleg.

2006-06-12T07:27:00.000-07:00

Sígarettureykurinn lagðist yfir kaffihúsið líkt og aska úr Heklugosi. Fólkið dró andan dýpra, vegna skorts á súrefni eða hreinni ávanabundni nautn gat ég ekki sagt um. Þar sem ég sat við valta borðið mitt með tvöfaldan expressó brennheitan undir vitjum mínum lagðist lyktin ekki jafn hart að mér. Venjulegur laugardagur í óvenjulegri höfuðborg óttans, Reykjavík. Aldrei bjóst Ingólfur sonur Arna við því að nafnið myndi henta betur með tímanum. Það hefði liðið yfir venjulegan Dana ef hann hefði stigið hér inn en Íslendingar á sinni venjulegri drykkjuhelgi þoldu að það virtist allt, eitrið settist ekki í þeim því það var nú þegar hluti af þeim. Klukkan var ennþá bara 10:00. Þetta var allt bara rétt að byrja...

Svo komstu inn, dálítið ringluð, dálítið völt, klædd einhverju sem gat varla kallast það. Einhvers staðar hafðir þú fundið baðstrandarföt en ákveðið að það væri of mikið. Sumarið var komið í klæðnaðinn en veðrið sagði annað. Varaliturinn var dökk rósrauður en varirnar dökkbláar, sáust þar sem stúturinn hafði klínt varalitnum til. Ef augun hefðu getað ákveðið í hvaða átt þau ættu að beina þá hefði ég giskað á að þau væru ljós-blá í stíl við næstum-hvítt hárið. Einhvern tímann hafði fjölskylda litið á þig og séð aðeins útlitslegan kost þinn en nú, nokkrum árum seinna, var það eina sem þú hafðir líkt og deyjandi rós rétt fyrir vetur. Þú passaðir strax inn.

Furðuleg fannst mér samt vinkonan sem þú drógst inn með þér sem virtist eins og sakleysið upp-málað. Kastaníubrúnt hár, sleppt niður í endalausa, hrynjandi lokka, augabrýrnar í óvenju-símetrískum bogum yfir dökk-brún augun, brostin af sakleysi, að það virtist. Klædd eftir veðri, gekk um í hálf-síðum frakka, dökkum, síðum kjól sem náði niður að öklunum. Ég tók eftir að ég var ekki sá eini sem sýndi undrun og aðdáun, enda óvenjulegt að eitthvað væri falið undir fötum nema það allra heilagasta, að það virtist, og stundum ekki einu sinni það. Ég varð heillaður, líkt og aðrir.

Þú tókst skref áfram, settist að borði vinkonu þinnar sem nú þegar var komin með bjór í hönd en þú virtist ekki einu sinni langa í nokkuð. Smám saman gægðust augnagotur frá óteljandi hornum skugga og horna, hver eftir aðra að leita að boðun til þín. Ég viðurkenni, að ég sjálfur sá mig fyrir í anda þar sem ég kom og sast niður, beint fyrir framan þig og starði í hálfkæringi í dökk-brún augun og heillaði þitt saklausa andlit með glettnu brosi. Seyðandi augngoturnar þínar litu í kringum sig og alls staðar brutust út bros í myrkrinu, sum glottandi, sum vongóð, sum í fullri einlægni sem gat ekki þýtt neitt nema svik. Og því meira sem þú færðir augun ótt og títt yfir alla varð seyðurinn magnaðri. En það var þá sem ég áttaði mig...

...því þú varst bókstaflega máluð sakleysi. Hver lína, hver minimalísk stroka yfir andlitið var fullkomlega fyrirfram ákveðið. Hárið var útpælt, stolið úr draumaverksmiðju bíómynda, dressið úr dauðum áratug og augngoturnar beint úr bókum tilhugalífsins. Þar sem sálin sýndi sig í gegnum fyrirfram ákveðna tíðni augngotunnar sást köld rökhugsun, fyrirfram ákveðin tilætlun um að vekja upp öfund og aðdáun allra en ekki gangast neinni freistingu á hönd sjálf. Þetta var hefnd, upprisa og sjálfselska allt rúllað saman.

Þar sem þú sast hjá þessum úthugsaða daðrara sá ég þig í öðru ljósi þó ekkert meira heldur en hálfdimmda kaffi-bars ljósinu, því jafnvel þótt þú værir engin engill þá varstu hálfu skárri en sú sem þú taldir vin. Þú vissir hver þú varst og hvað þú vildir meðan vinkonan vildi ekkert nema skella afskræmdri ranghugmynd sinni á aðra. Þú sýndir þitt rétta andlit en vinkonan var ein gríma. Verst að mér var mein-illa við báðar þessar ímyndir...

*Allar persónur er fullkominn uppspuni höfundar, dreginn úr hugarfylgsnum hans og kynnum, allur réttur áskilinn.

2006-06-10T12:05:00.000-07:00

Morgunsárið opnaðist fyrir mér af himnum, smá dropar sem vættu hár mitt. Steig upp í bílinn sem virtist vera hærri en venjulega, tók fram stigann og klifraði upp. Það var hvasst. Á meðan lagði ég af stað og raddir drundu í höfðinu sem ég reyndi að hrekja í burtu með Debussy. Fiðrildi klesstu á rúðuna hjá mér og sköpuðu ljósbláa himnu yfir henni. Það birti. Úti á landi drundu stáldýrin yfir auðnina á milli óljósra marka náttúru og menningar. Ég lagði landamærin með ljósastaurunum. Barnavagnar með vælandi bókum ruddust framhjá með foreldrana á hælunum. Settust að í hrauninu og mosanum. Eitthvað tengt náttúruvernd en ég hlustaði ekki. Lokaði eyrunum með því að fella þau saman. Það rifjuðust upp tjaldferðir með gömlum vinum og eldri trjám.

Ég kleif útúr bílnum, klifraði aftur upp og settist við stýrið. Engar raddir lengur. Óreglulegur blús lagði eyrun mín á flótta. Hvarf inn í innri meðvitund þar sem undirmeðvitundin hýrir sig nálægt gömlum eldglæðum minninganna. Meðvitaður um að ég væri geðveikur út af engri sérstakri ástæðu. Ég er mennskur, þarf eitthvað meira? Ég flaut áfram. Datt á milli ljósastaura, ljóskastara og mis-áhugasömum andlitum lítandi út í framandleika fortíðarinnar. Hver gat lifað hér? Amma mín gerði það, lang-amma mín einnig.

Og þegar ég kom tilbaka var allt öfugsnúið, ég steig upp úr sætinu mínu, sárið dró sig saman, engar raddir, engin Debussy. Ég horfði á fugl ráðast á kött nágrannans, kötturinn flúði. Á meðan sat fuglinn um hann, skapaði ný sár og opnaði önnur. Ég held að fuglinn hafi sleppt ormum fyrir ungana enda nóg að bíta og brenna.

Ég dró djöfulinn minn upp í rúm, bað hann um að bíða, bað hann um að gleyma og grafa gærdeginum. Djöfullinn lofaði en hélt engu og eftir örskotsstund hafði mér tekist að rifja upp eða niður meirihlutann af gærkvöldmatnum. Lá í móki. Stundi um stund. Sofnaði.

Dreymdi óhugnanlega óraunverulega ketti sem allir héngu á skottinu á meðan fuglar völdu sér læri og kvið. Útimarkaður í garðinum fyrir framan gluggann minn.

Vaknaði og leið betur. Ég náði mér niður á gærdeginum.

2006-06-10T12:03:00.000-07:00

Ég veit ekki einu sinni af hverju ég reyni...

2006-06-07T08:53:00.000-07:00

Ég gleymdi mér rétt á meðan þú komst við og sagðir að þú hafðir í raun engan áhuga á því að deila um hvort heimurinn væri blár eða grænn. Í þínum augum var heimurinn aðallega grár, uppfullur af svörtum og hvítum hugmyndum. Í raun töluðum við um sömu hlutina á okkar hátt. Við endum bæði í bláum blues.

Ég nefndi þig aldrei á nafn til þess að koma í veg fyrir misskilning því ég veit ekki ennþá hvort þú heitir eitthvað. Ég hef heyrt orðróm að nafn þitt beri sterkan svip af landinu, landvættunum eða landslaginu en ég hef ekki hugmynd um hvað það þýðir á mælikvarða útlendinga. Ég er viss um að þú vitir ekki einu sinni sjálf hvert nafnið þitt er, þú hefur aðeins hugmynd um það, grafið í undirmeðvitundinni. Ég áttaði mig á því hversu tvíræð við erum öll í samskiptum okkar því hver veit hvort að það sem við hugsum og segjum sé það sama. Misskilningur okkar margfaldast svo með hverjum manni.

2006-06-07T07:25:00.000-07:00

Af hverju geta ekki fleiri verið eins og þú.

"Góðan daginn."

"Góðan daginn."

"Já, ætlar þú að fá þessar bækur lánaðar?"

"Uh, já, má ég taka svona margar bækur að láni?" Skeptísk, brosandi, óviss.

"Já já, ekkert mál. Þú mátt taka alveg 30 bækur og mér sýnist þetta ekki vera svo margar." Brosandi.

"Eina sem er hægt að gera í þessu veðri, lesa." Lítur út um gluggann.

"Jú, mikið rétt." Þögn. Glottandi: "Bara að njóta vonda veðursins."

Brosandi til baka. "Jú, mikið rétt."

Mér langar til að segja eitthvað sniðugt um bókavalið því eina sem þú tókst voru bækur um kvikmyndagerð. Mig langar til að segja að ég muni bíða eftir frumburðinum. Mér finnst það vera of nærgöngult.

Þess vegna þegi ég, þakka fyrir og brosi.

2006-05-31T07:13:00.000-07:00

Tónlist er í loftinu. Flúorljós upplýsa rekka ofan á rekka af tilfinningum tónlistarmanna sem ég get ekki einu sinni gert greinarskil á milli. Íslensku ósnertanlegu einstaklingarnir vefja sig eftir rekkunum í leit að dægrastyttingu, millibilsástands meðvitundar og svefns. Þeir klæðast ekki eftir veðri nema þá óbreytilegu veðurfari hagsmunanna. Þeir tala í stykkorðum, þreytulegum rámum rómi, Bogey-ar án glamúrs. Kannski er það viðeigandi að lágstemmdur djass leikur í bakgrunninum, raunamæddur og vonlaus.

Svarthvítar myndir birta upp stálgrindaskreyttan vegginn. Þetta látlausa einfalda litbrigði virðist fanga dýpri merkingu úr lífinu. Ég horfi á þær og dreymi svarthvít landslög, gamlar bíómyndir og brostnar vonir. Litleysið, þrátt fyrir dökka undirtóna, veitir mér styrk.

Þögn. Allt í kringum mig ríkir yfirgnæfandi þögn, rofin aðeins í hljóðlátu suði tölvunnar.

2006-05-29T06:21:00.000-07:00

Ég geri mér ekki grein fyrir umhverfinu mínu lengur. Hver veit hvað gerist á meðal manna sem ég hef aldrei upplifað heiminn í gegnum? Þau leyfa minningum í fótsporum sínum sem bergmála brotakenndar tilfinningar á götum borgarinnar. Ég geng í fótspor og reyni að upplifa það sem það upplifaði, hugsa það sem það hugsaði og ég get með engu móti samsinnað mér þessari flóru mannsins. Það eru alltof margir sem hafa lagt götur borganna undir fætur sér.

Á milli þess sem ég lít á sjálfan mig lít ég í augu annarra sem undirstrika viss einkenni sjálfsins. Ímyndaðar tilfinningar og samsinnun virðast hrærast rétt á bakvið sjáöldur annarra, meðan augun tifa líkt og í draumi. Ég gæti ímyndað mér að þau sjái allt í litbrigðum síns eigin raunveruleika. Á meðan sé ég allt í svart-hvítu.

2006-05-28T14:25:00.000-07:00

Ég skil ekki lengur hugsanir mínar. Þær virðast hanga saman á tæknilegum atriðum sem að hluta til eiga ekkert skilt við hinn ímyndaða heim sem ég ákvað einhvern tímann í fyrndinni að væri sá rétti. Að hluta til held ég að ég sé geðveikur í öðrum víddum þar sem ég held því fram að ég sé í raun rúmlega tvítugur háskólanemi sem vinn reglulega með óreglulegu millibili.

Ég gefst því upp og hætti.

2006-05-24T09:52:00.000-07:00

Þar sem ég lýt á fólkið líða úr minni mínu á meðan ég glugga á milli hugmynda fólks velti ég fyrir mér: Hvers vegna gleymdi ég draumnum mínum? Hann hafði mikla þýðingu fyrir mig rétt áður en ég vaknaði, rétt áður en ég áttaði mig á því að það skiptir ekki máli lengur hvort ég er vakandi eða sofandi. Mig dreymir stórkostlega framtíðarsýnir þar sem ég er ekki lengur einmanna.

Fyrst sól, vindur og snjókoma geta lifað í sátt á sama tíma, hvers vegna ekki við?

Orðin líða úr minni mínu og ég man ekki lengur hvers vegna það var mikilvægt að hafa samband. Ég horfi á mínúturnar tifa hjá... og bráðum mun ég hverfa á brott á vit nýrra ævintýra í óraunveruleikanum. Ég trúi vart á sjálfan mig, hvað þá á fyrirfram ákveðin áþreyfanleika.

Ég fer á vit ævintýranna.

2006-05-16T16:47:00.000-07:00

og já, ég held að ég bæti bara þessum snilldarlega tengli inn og þið getið skemmt ykkur við að fræðast um áróðursspjöld Kína frá 1949-.

Ég veit ekki um ykkur en mér finnst einkennilegt þetta bros á fólkinu. Minnir mig á Soundgarden - Black Hole Sun myndbandið. E

En já, mæli með þessari síðu, hún er sniðug

2006-05-16T16:43:00.000-07:00

Mér fannst þetta bara svo brilliant mynd að mér datt ekki annað í hug en að deila henni með ykkur. Er hún ekki falleg? Er ekki Mao góður gaur? Er ekki fólkið ánægt með að vera með svona frábæran leiðtoga?

2006-05-12T12:26:00.000-07:00

Vinur minn var að útskrifast. Ég ætla ekki að skrifa meira.

Nema þá tékkið á über verkefninu hans! Linkurinn leiðir inn á alla þá sem útskrifuðust en til að sjá bestasta verkið (þ.e. vinar míns) þá heitir það galdrar.

Enjoy!

2006-05-01T07:56:00.000-07:00

Á meðan hugur minn sveiflast á milli meðvitundar og svefns finn ég sjálfan mig hugsa um hluti sem ég bjóst ekki við að ætti nokkurn hlut að máli lengur. Það sem áður skipti máli gerir það enn, bara á annan máta, og meðan ég geri mér grein fyrir hvað þetta skiptir litlu máli gagnvart framtíðinni dreymir mig samt áfram í eyðurnar. Allt sem mér datt í hug einn daginn var að láta drauma mína fljúga á brott á milli skýjanna. Mér leiddist upphafning ástarinnar.

Fyrir þá sem ætluðu að halda áfram að útskýra ástæðu óákveðni sinnar gleymdu sér rétt á meðan ég eyddi tíma mínum í að tala þau til og fá þau til að samþykkja raunverulegan mátt þess. Við erum öll ofurmenni, fullt af ranghugmyndum. Ég gat fullvissað aðeins sjálfan mig rétt áður en ég féll niður á gangstéttina, magann fyrst.

Ég trúi því einhvern veginn að upphafið var ætlað þeim sem elskuðu nýja tíma, nýja daga endurtekningarinnar sem braut munstrið í hversdagsleikanum. Staðfastlega trúði ég að þessi heimur fyrirsjáanleikans væri ætlaður mér þar sem ég leit út um gluggann á síbreytilegan mannheiminn, á ysi og þysi í gegnum ótrúlegan ófrumleika heimsins, lífsins.
Óskir mínar um að geta upplifað annars konar fólk og fyrirbrigði staðfesti aðeins endurtekninguna í mannsálinni sem leit út um mislit augu framandi andlita. Ég stóðst áætlun en uppfyllti ekkert að lokum nema þorsta minn fyrir þekkingu. Og með hverju viskubroti vildi ég enn meir gleyma.

Ég vaknaði á ný gegnt rísandi sólu.

Gleymdu því
Sem þér langar í

2006-04-30T17:30:00.000-07:00

Minn æðsti draumur í lífinu er að vera ófrumlegur. Hingað til hefur það gengið of vel. En ég hef alltaf gengið of langt í öllum mínum fyriráætlunum og tekið þær út í öfgar. Ég er öfgamaður. Þið þurfið samt ekki að búast við því að ég sprengi Hallgrímskirkju í bráð með rellu enda er ekkert vit í því. Ég nota Head&Shoulders.

Þetta er eitt besta quote allra tíma:
Twinkle the Marvel Horse: I had that dream again. You know. The one where I do obscene things to penguins with a croquet mallet.
Candy: We definitely need to get you out of the stable more.

Og þetta er líka gott quote:
Chuckles the Silly Piggy: Get away! I'm too pink to die!

Þetta flýtur líka inn:
Twinkle the Marvel Horse: I made you a song... of joy. [puts record on]
Twinkle the Marvel Horse: [singing] I had a dream about... some shrieking rats / With red hot pokers, and big pointy hats / They didn't listen to my cries... or screams / But took their nastiness to *wild* extremes!

Ég elska þessa þætti. Ég meina, það er hestur sem minnir mikið á My Little Pony, talar eins og Christopher Walken og segir hluti líkt og (sjá efsta quote) og (sjá neðsta quote). Getur þetta verið meiri snilld? Ég held nefnilega ekki! Yndislega steikt og fyndið (ekki of steikt, alltof fyndið). OG ÞETTA ER BARNAÞÁTTUR!!!

Hann heitir Dave the Barbarian, imdb segir þetta og svo er Disney (sem mém framleiðir þættina! Ég veit!!!) með leiðinlega barnasíðu fyrir þá sem hafa áhuga.

Uh... hóst... aðeins of mikið brjálæði þarna, ég þarf að hætta að borða ólífur meðan ég stend á höfði. Það er ráð dagsins, "So remember Kids, no olives when you are standing upside-down."

Ég vildi að ég væri jafn cool og Special Agent of the Federal Bureau of Investigation Dale Cooper. Ég verð að hætta að hafa endalausa linka, það er ekki heilsusamlegt. En já, ég er hættur.

2006-04-28T20:19:00.000-07:00

...og af því ég er ekki ennþá farinn að sofa þá bæti ég þessu góðgæti við. Aðrir tónleikar sem ég mun fara á og spyr enn og aftur, hver fer með?

2006-04-28T18:10:00.000-07:00

Ég hef ákveðið að hata einhvern. Ekki neinn ákveðinn, ekki neinn sem ég þarf endilega að þekkja, heldur bara einhvern sem ég hef aldrei séð, mun aldrei sjá né tjá mig við. Hann er hér með orðin erkióvinur minn (furðulegur orðaforði, hvítur persneskur köttur, líklegast sköllóttur, stofnandi leynilegs félags brjálæðinga sem eru með svipuð markmið og hann, allt þetta venjulega). Þar með er mér ekki illa við neinn sem ég kynnist því það er alltaf til þessi erkióvinur sem er holdgervingur alls hins illa.

En að einhverju sem skiptir máli... uh.... já... fyrir þá sem vilja taka þátt í mjög málefnalegri og frumlegri umræðu þá bendi ég ykkur á alla aðra sem blogga, þar sem Björk skemmtir sér í hugleiðingum um feminisma, Atli fjallar um ofmetna hluti, Stebbi lýsir hugmyndum sínum um framtíðar bloggheim sinn, Eiður hallmælir krónunni, Heiðar veltir vöngum yfir sveitastjórn, Þórður bró kynnir okkur fyrir nostalgíu vikunnar, Ásta leiðir okkur um ljóða-undirheimana, Silla fjallar hreinskilningslega um ævintýri sín í Noregi og barnauppeldi, Krizzi montar sig og síðan langar mig að benda á þetta og spyrja í leiðinni, hver kemur með mér? Hann er að koma til landsins í maí. Reyndar aukanúmer með Joanna Newsom... en það skiptir engu, Smog babí!

Ég ætti að vera að gera seinustu ritgerðina mína en ég ákvað að vera skemmtilegur við ykkur í staðinn og skilja eftir nokkrar skemmtilegar myndir.

Leiðindi
Kommúnismi nútímans
Námsmenn
"I've been having those dreams again, where I hit penguins with a croquet mallet"
Ég held það
...and the penguin hit back!!!
gítar
Talandi um gítar...
What the...?
Það sem skiptir máli

Hyperlink er skemmtilegt fyrirbrigði. Ég myndi setja broskarl hérna en það er aðeins of týpískt, gelgjulegt, ófágað, klisjukennt og fyrir neðan mína virðingu... :)

2006-04-24T18:17:00.000-07:00

Himininn blikkaði mig í kvöld. Ég áttaði mig ekki á mikilvægi þess þar sem ég gekk eftir malarstígnum á milli trjánna. Samt fann himininn mig og beið eftir því að ég liti upp.

Á bakvið rósrauðan maskarann sýndist mér hún vera þunglynd, djúp í sínu dimmbláa brjósti þar sem stjörnurnar kasta hvítum bjarma í gegnum óendanleikann. Ég velti fyrir mér ástæðum þunglyndis hennar og vonaði að hún myndi sýna sitt rétta andlit, ekki fela sig á bakvið rósrauðan veruleika. Og meðan ég gekk eftir stígnum léttist brá hennar og skýin hurfu. Á milli skýjadulanna blikkaði hún mig, óx látlaust, hægt og bítandi með auknu hugrekki og aðdáun minni. Ég stoppaði. Stóð agndofa og horfði á þar til hún dró sig aftur inní skel sína. Ég áttaði mig ekki á mikilvægi þess og hvaða þýðingu það hafði.

Áður trúðu menn að stjörnur réðu gengi manna þar sem virðing og vegsemd manna kæmi frá himninum. Hún var dásömuð, dáð og virt, örlög mannanna. Miklir menn áttu sínar heillastjörnur, miklir menn treystu himni fyrir örlögum sínum. Meðan himininn blikkaði mig dó mikill maður.

Þegar ég áttaði mig á að örlög mannsins hafði verið ráðið lagðist ég niður. Leit upp. Leitaði að blikkinu. Leitaði að blossanum sem kviknaði og hvarf. Ég vonaði að himininn myndi skipta um skoðun og gæfi miklum manni aftur líf. En ekkert kom.

2006-04-06T18:43:00.000-07:00

Kom aðeins of seint en það gerði ekkert til. Ekki enn byrjað. Hitti vinkonu mína í andyrinu. Gekk inn og leitaði að stað til að vera á. Sá fólk sem ég þekkti. Samt þekkti hann Atli fólkið betur. Vinkona úr MH. Alltaf fundist hún sæt, eitt fallegasta bros sem um getur. Ég stóð til hliðar, brosti, reyndi að vera ekki of pirrandi. Fundum stað. Beið einn á miðju gólfi. Sast niður. Lokaði augunum. Skvaldrið yfirgnæfði tónlistina nánast sem hélt taktinum í samræðunum sem líflegustum. Opnaði augun. Fólkið þéttist smám saman, settist að eða gekk framhjá. Lokaði augunum. Ég reyndi að greina mismunandi raddir, þær sem voru nær, fjær, í kring. Vinur minn kom.

Á meðan á uppfyllingarsamræðunum stóð þá byrjuðu tónleikarnir. Mammút. Ég sá strax fjölskyldusvipinn á milli þessarar vinkonu minnar og bassaleikarans sem er systir hennar. Tónlistin byrjaði, dúndrandi í kokinu í takt við bassatrommuna. Ég ímyndaði mér að það væri augnsamband á milli söngkonunnar og míns. Ég sá aðeins hana. Truflaður af gaurnum fyrir framan mig sem gat ekki verið kyrr. Alltaf fyrir. Og fyrri hlutanum lauk jafn fljótt og hann byrjaði.

Og núna leið tíminn hægar, hægar því núna var það aðeins bið eftir því sem ég kom til að sjá. Og biðin hélt áfram. Skvaldrið byrjaði á ný, uppfyllingarsamræður byrjuðu aftur, sviðið var undirbúið. Svo varð allt dimmt á sviðinu. Fjólublá ljós og tekið undir af þvílíkum fagnaðarlátum að það var líkt og þögn hafi ríkt áður. dEUS. Tónlistin byrjaði hægt. Birtu lýst á söngvaran. Ég þekkti ekki lagið, en ég bjóst ekki við því. Ég hafði ekki hlustað á marga diska með þeim, aðeins einn reyndar. En ég vissi að ég myndi fíla þá. Með tónlistinni fór hið venjulega flakk fólksins af stað. Reykingar fóru að aukast. Þéttleiki jókst. Og fyrir framan mig var eitt ofvirkasta fífl allra tíma komið. Ég minntist Tasmaníudjöfulsins í útgáfu Denis Leary. Og á meðan ég þekkti ekki lögin þá var ekkert sem fyllti hug minn nema þessi einstaklingur sem hafði tekið upp á því að klára tvær tequila flöskur rétt á meðan hann sniffaði eina kók-línu. Amfetamínið var á ekki ennþá kikkað inn. Og vinir hans komu. Hryllingur fór um mig. Ég gat ekki losnað við þennan mann sem gerði allt sem hann gat til að hoppa, traðka, ganga, dansa, vagga og syngja sig inn í mitt persónulega svæði.

En vinir hans komu mér til bjargar. Þeir horfðu á hann jafn gáttaðir og leiddu hann nær sviðinu mér til mikillar ánægju. Ég fór að fylgjast með tónlistinni. Ég fór að einbeita mér að taktinum sem byrjaði hægt og bítandi að smita fæturna, höfuðið og hendurnar. Riþminn náði tökum á mér. Augnablikið tók völdin. Ég féll í endalausum hrynjanda eilífrar taktfastrar veraldar tónlistarinnar sem aðeins er hægt að lýsa á einn hátt: Töff. Þá kom lagið sem ég hafði beðið eftir. Hvert orð rann af vörum mínum í fullkomnu sinki við rödd söngvarans. Og á meðan ég öskraði úr mér lungun heyrðist ekkert vegna þeirrar yfirgnæfandi ununnar sem fylgdi hinni fullkomnu tónlist. Ekkert komst inn í hug minn nema þetta lag, þetta augnablik, þessi staður, þessi lykt, þessi tilfinning. Og meðan hámarkinu var náð og rödd mín hvarf endanlega í mannhafið lauk því líkt og ekkert hafði gerst. Ég færði mig nær.

Þegar ég gerði það ruddist inn í mitt persónulega svæði augngotur frá tveimur stelpum sem stóðu fyrir framan, pískrandi. Einbeiting var byrjuð að dofna. Hvað eru þær að segja? Hvað finnst þeim um mig? Hvers vegna eru þær alltaf að líta við? Eru þær hrifnar af því sem þær sjá? En svo brosti ég með sjálfum mér. Auðvitað ekki. Og ég hvarf aftur inn í tónlistina. Ég hellti öllum mínum tilfinningum, öllum mínum hugsunum, allt sem hafði angrað mig og ég varð hluti af tónlistinni. Tilfinningarnar mínar réðust af tilfinningu lagsins. Í sorg þess, í ánægju þess, í hatri þess, í ást þess fann ég sjálfan mig endurspeglast. Meðan liðu lögin hjá hvert á fætur öðru og hvert sinn fann ég minna til.

Og svo annað lag sem ég þekkti. Ekki bara ég heldur allir. Og allir í salnum urðu að einni heild þar sem söngur okkar yfirgnæfði rödd söngvarans. Ég fann blóðið streyma hraðar, gæsahúð sem því fylgdi leið yfir húðina í fullkominni öldu, frá hársverðinum niður eftir líkamanum. Og svo hættu þeir. Það var klappað, það var stappað, það var öskrað, einstök framtök eða í sameiningu. Þeir komu aftur og héldu áfram draumnum mínum. Fullkomnum, draumlausum draum.

Og svona leið kvöldið, í algleymi á sjálfum mér, því sem ég er og stend fyrir. Ég snéri tilbaka, nauðugur en ánægður. Allt endar, einhvern tímann. Enn hef ég ekki fengið röddina tilbaka sem stendur ennþá fyrir framan sviðið, öskrandi.

2006-04-05T11:22:00.000-07:00

Ég ætla að skrifa eitthvað en hef ekki hugmynd um hvað. Ég held að þetta verði áhugaverðasta bloggfærslan sem ég hef gert á ævi minni. Uhh.... já... grænn er litur. Ég uppgötvaði það núna fyrir stuttu. Stundum get ég verið dálítið lengi að fatta hluti. En svona í alvöru.

ég er einhvern veginn alltof ánægður til að geta skrifað. Ég er með bros á vör, Architecture in Helsinki á fóninum og allt netið til umráða. Ég hef aldrei verið jafn þurr í kollinum. Við erum að tala um Sahara auðn. Kannski Gohbi. Eða Outback-ið. Auðn að minnsta kosti. Þess vegna ætla ég að hætta.

Vá, þetta ER besta færslan mín!

2006-03-30T16:09:00.000-08:00

Hér er mynd af því sem Bandaríkjamenn telja vera mestu illmenni sögunnar. Ég er sammála þeim í flestum tilfellum, 3 tilfellum er ég óviss og svo veit ég ekki, Lenín? Var hann einn af mestu illmennum allra tíma? Æ dónt þink só!

2006-03-27T16:01:00.000-08:00

alveg sama hvað ég segi, þá mun það ekki hafa nein áhrif. Þar sem ég sit fyrir utan gluggann þinn og reyni hvað ég get að finna upp á einhverju athæfi sem myndi fá þig til að skilja hvers vegna ég er eins og ég er. Það virðist ómögulegt, allt á eftir að vera misskilið, allt á eftir að vera gagnrýnt. Ég hef lært að þegja. Á meðan stormur umvefur hugann minn þá eru augu mín róleg. Ég brosi með augunum svo þú sjáir mig ekki.

Ég hef drepið sál mína. Hún liggur fyrir fætur mér, grátandi. Ég skil sál mína á sama hátt og sálfræðingar skilja geðsjúklingana sína. Ég fjarlægist það sem ég vil meir og meir og það virðist ekki skipta neinu máli lengur. Ónauðsynlegt að halda áfram.

Ef ég dey á morgun mun einhver vita af því? Ég hef nú þegar dáið nokkrum sinnum og aðeins ein hefur tekið eftir því. En líkt og allt annað þá vakna ég upp frá dauðum... einhvern tímann.

Draumar mínir eru tómir. Án innihalds, án tilfinninga, án raka. Mitt fyrirmyndarsjálf.

2006-03-26T13:06:00.000-08:00

Ég er í sorg. Ég veit ekki hvernig morgundagurinn mun líta út en hann mun vera mun óþægilegri, skerandi, erfiðari þó sérstaklega í akstri. Ástæðan fyrir að ég er í sorg er vegna dauða eins sem er nálægt mínu hjarta.

Ég man þegar ég sá þig fyrst, beiðst eftir að einhver myndi taka þig að sér, hjálpa þér í gegnum erfiða tíma og ganga með þér á sólríkum sumarsdögum, brosandi, vekjandi aðdáun kvenna jafnt og karla þegar það er gengið um miðborg Reykjavíkur. Jafnvel þótt þú værir ekki fullkominn (hver er það hvort sem er) þá elskaði ég þig. En nú get ég aldrei séð þig í sama ljósi og áður, aldrei upplifað aftur sömu gleði tilfinningu sem ég fann en aðeins sorg sem leggst þungt á hjarta mitt. Ég get aldrei verið uber-flottur aftur. Ég braut sólgleraugun mín.

eftir að hafa lesið þetta, sýnið þeim virðingu og veitið þeim mínútu þögn.

2006-03-24T07:25:00.000-08:00

Ég sé rauða hurð og mig langar að hún sé máluð svört. En þangað til, ég hef aldrei séð aðra eins frystikistu, ég hef aldrei séð annan eins bíl, ég hef aldrei séð aðra eins frystikistu, ég hef aldrei séð annan eins ískáp. En samt eru þessir veggir pappírs þunnir og allir heyra öll lítil hljóð. Ég þarf einhverja manneskju til að tala við, einhvern sem er ekki sama, sem elskar, gæti það verið þú? En menn þurfa engar lappir, þeir þurfa hjólastól. Þetta er fræðandi. Þú gerir þetta við sjálfan þig. Við erum á veginum til einskis, komdu inn. Þegar ég stend nálægt fjalli þá sker ég það niður með brún handar minnar. Ísöldin er að koma, sólin nálgast meir. Það er hola í loftinu mínu í laginu eins og hjarta. Ég fékk bréf frá yfirvöldum um daginn, opnaði það og las það, það sagði að þeir væru sukkerar. Pabbi ekki deyja á föstudegi. Ég er konungur bongosins elskan, ég er konungur bongobongs. Það eru 10 ár, kannski meir, síðan ég lagði fyrst augu mín á þig. En hey, hlustið á mig! Ég er í Stereó-inu, Stereó-inu!

2006-03-23T15:59:00.000-08:00

lyklaborðið er orðið framlenging af mér. Ég þreyfa mig áfram á milli völundarhús internetsins, skil eftir skilaboð inn í undirmeðvitund þess og bíð eftir að einhver svari. Líkt og flöskuskeyti fyrri tíma fljóta þau á hafi hugmynda. Ég er einn með öllum umheiminum þar sem rannsakandi hendur óþekktra einstaklinga reyna að ná höndum utan um hugmyndir mínar. Ég veit ekki hvernig ég mun útskýra fyrir þeim að allt sem ég hugsa er óskiljanlegt, jafnvel í hugarórum mínum. Ég veit hvað ég vil, ég veit hvað ég er en ég veit ekki hvers vegna ég mun aldrei fylgja mínum eigin löngunum sem skína líkt og viti í vitund minni. Sokkin í flækjur samfélagsins get ég ekkert sagt. Veraldarvefurinn vafrar um sál mína og dregur upp allt sem ég vil segja upp á yfirborðið. Samt finn ég aldrei það sem ég vil...

Fingur mínir tipla léttum sporum á lyklaborðinu. Þeir dansa á táknum skapandi heilstæðar línur hugsana minna. Myndar rökvísa uppbyggingu. Hikandi leita ég að réttu orðunum, réttu hugmyndunum. Síðan hægt og bítandi fer ég hraðar. Dansinn verður hraðari, hugmyndirnar fljóta út, syngjandi, hluti af sinfóníu sálarinnar þar sem hún leitar útrásar til allra, leitar sér leiða til að útskýra sína eigin tilveru og þar með rétt þess til að vera. Ég er frjáls. Stundarsakir ekkert nema vindurinn. Stundarsakir ekkert nema umlykjandi friður. Ég finn ekki til, aðeins léttur andvari sem stríkur um vanga mína. Ég mun aldrei lenda. Þar til núna...

2006-03-19T13:39:00.000-08:00

Þá er komið að því! Da dada DAAAA! Seinasta færsla af þvílíkri endemis vitleysu. Markmið mitt var að fá fólk til að blogga meira og mér tókst það!... Ekki. Hér eftirfarandi er yfirlit yfir þann fjölda sem fólk hefur bloggað síðan mán. 13 mars og raðað eftir fjölda færsla (í mánuðinum er líka innifalið það sem var skrifað þessa vikuna).

Þórður: 2 færslur, 8 færslur í þessum mánuði
Ásta: 2 færslur, 8 færslur í þessum mánuði
Silla: 2 færslur, 3 færslur í þessum mánuði
Atli: 1 færsla, 4 færslur í þessum mánuði
Heiðar: 1 færsla, 3 færslur í þessum mánuði
Krizzi: 1 færsla, 3 færslur í þessum mánuði
Eiður: 1 færsla, 1 í þessum mánuði
Stebbi: o færslur, 2 í þessum mánuði
Jackie: 0 færslur, 0 færslur í þessum mánuði

Það sem gildir mest er hvað það voru margar færslur í þessari viku, þar á eftir í mán. Þeir sem ekki eru samþykkir þessari reglugjöf mega eiga sjálfan sig. Þeir sem ætla í mál við mig mega gera það aðra hvora helgi þegar ég hef tíma, á milli 12:00-13:00 uppi á Mýrdalsjökli við fullt tungl. Ég skora hér með á alla til að reyna að skrifa eina færslu á dag, sérstaklega þó Stebba og Eið. Allir þeir sem taka þátt í keppninni og standast hana fá að launum vegleg verðlaun. Því miður getur Jackie ekki tekið þátt þar sem hún er útlendingur og eins og allir vita þá er mér illa við þá. Ef þið eruð ekki á listanum hjá mér þá eruð þið ekki, eftir því sem ég veit best (og ég veit allt best), með bloggsíðu sem ég hef einhverja löngun til að sjá. Leiðréttingar á þessari staðreynd má tilkynna fyrir framan altarið í Kristskirkju (Kaþólsku kirkjunni) í miðri messu á Sunnudögum laust uppúr 11:00. Eða þá að koma upp að mér og tala við mig í eigin persónu, helst án hnefa, ég hef ofnæmi fyrir þeim.

Ég mun líta á síðurnar ykkar. Ég mun skrá niður. Ég mun sjá ef þið svindlið. Ég er alsjáandi, alvitur, alsráðandi og einnig alífugl öðru hvoru. Þeir sem vissu ekki af þessu, þurfa að fara í próf, lentu í lífshættulegu slysi, eru í dái eða almennt geta ekki af einhverri ástæðu bloggað innan tilætlaðs tíma hefur enga afsökun.

Tilkynna verður um þátttöku fyrir lok þessa mánaðar, seinasta færsla í seinasta lagi þann 11. apríl. Kommentið við þessa færslu ef þið takið þátt.

Ef færslur eru óáhugaverðar og stuttar þá munu þær ekki vera teknar gildar.

Þá er þetta komið. Enn og aftur Æ derh jah. Dobel derh yah.

2006-03-18T17:27:00.000-08:00

Ég ætla að vera pólitískt réttmáll í smá stund. Í dag var skilgreiningin á veðri dagsins "grámygla yfirþyrmandi". Takk fyrir.

Ég ætla að segja ykkur litla sögu af þeim sem þekkja ekkert nema hin opinbera sannleika hugmyndafræðilegra grunnmyndanna umheims veraldarlegrar auðvaldsstefnu. Hann er ekki sá eini sem er þarna úti. Takk fyrir.

Út af því sem ekki er skrifað né sagt er nú orðið dálítið lítið eftir af því sem er sagt eða skrifað um það sem skiptir engu máli. Ég skipti engu máli. Samt er ég að skrifa. Ég er í minnihlutahópi vanheillra ungra aðhaldsstefnuríkjandi uppgangsmanna. Takk fyrir.

En samt afsaka ég hegðun mína rétt á meðan ég skeini mig fyrir framan Jesú á klósett-hurðinni heima hjá guðshræddum turtildúfum þar sem hann beinir fingri sínum niður líkt af himni og segir: Ég veit hvað þú ert að gera. Og ég sé eftir því að hafa fæðst með rassboru.

Mér líður illa yfir því að sjá aðeins fátæka fjölskyldufeður á Rolls Royce. Þeir gætu keypt annað. Auglýsingarnar hafa bara heilaþvegið þá og skilið börnin eftir á Domino's Donalds. Ég held að ég hafi misskilið boðskap Jólasveinsins seinasta ár.

Burt séð frá öllum þessum vandkvæðum viðundra virðisfyllra fulltrúa sem forgangsraða heimsmyndinni eftir upptökutækjum eftirlitsmyndavélanna á Ingólfstorgi.
=
Ég er farinn að sofa (Mýgandi hundur, Mýgandi hundur, Mýgandi hundur).

2006-03-17T17:42:00.000-08:00

Og þar sem eldri bró svaraði þá bæti ég þessu við fyrir ykkur hin:

1. Ég segi þér eitthvað handahófskennt um þig.
2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig.
3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig.
4. Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mín af þér.
5. Ég segi þér hvaða dýr þú minnir mig á.
6. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef velt lengi fyrir mér um þig.
7. Ef þú lest þetta verðuru að setja þetta á bloggið þitt.

Og ef einhver veltir fyrir sér þá mun ég skrifa um það.

2006-03-17T17:21:00.000-08:00

Ég var fyrst að koma heim í dag síðan í morgunn, þess vegna ekki búinn að skrifa neitt. Þannig tæknilega séð hef ég ekki misst einn dag úr... Ég skrifa bara tvisvar.

Um daginn skapaði ég mér það sem kallast á góðri íslensku alter-universe. Þar eru bleikir fílar hversdagslegur hlutur (ekki samt bleikir fýlar) enda eru þeir æðstu ráðamenn flugumferða fyrir fyrirtækið "Verið dálítið bleik í dag." Ég labba á hvolfi þar og tala við aðeins það fólk sem sést, annað fólk hverfur í bakgrunninn, verða grá. Stundum sé ég fólk sem sér mig bara sem grátt. Ég held einhvern veginn að allir lifi í sínum eigin alter-universe.

Á milli þess sem ég stari upp í himininn, sem af einhverri ástæðu er grænn, stari ég niður fyrir tærnar mínar sem eru brotnar upp í einingar, ferninga sem marka spor mín á jörðinni. Líkt og þessi för hafi verið sköpuð fyrir fótspor mín sem liggja þvers og kruss yfir miðborgarsvæði umheims míns. Ég velti stundum fyrir mér af hverju það er ekki með áhugaverðari lit heldur en grá-bláa harðneskju. Ég velti fyrir mér hvort verur undir jörðinni séu ekki að fylgjast með fótsporum mínum þar sem þau liggja taktfast eftir beinni línu frá stað A til B. B er flottari því hann er óreglulegur, líkt og allt sem maðurinn upplifar. Óhentugt að ímynda sér það á öðrum forsendum...

Ég leiddi aðra um sannleika málsins en ég áttaði mig á því að þau vildu ekki vita það. Það varðaði það ekki. Átti aðeins við í neiðarúrræðum, rétt áður en það deyr. Fyrir dauðann vill engin vita sannleikann, aðeins að vita að fólkið hafi rétt fyrir sér. Ég lýg því í staðinn og staðfesti ranghugmyndir þess á meðan ég brosi falskt, æft athæfi í speglinum.

Ég gleymi af hverju ég var hérna. Ég veit það ekki ennþá. Engin ætlar að styðja mig. Engin ætlar að segja mér hver ég er. Því er ég enginn. Ég hef gleymt því.

2006-03-16T11:49:00.000-08:00

Fjandinn...

Ég velti fyrir mér upphafi heimsins. Hvað gerðist til þess að heimurinn tók upp pokann sinn, labbaði út úr dyrum einskis og ákvað að verða einhver? Ég get ímyndað mér hann, svona u.þ.b. 20 í útliti, skeggbrodda, ótrúlega teygjanlega mittisól (líklegast í kaki buxum) og ekkert smá bjartsýnn. Nema hann hafi verið hún. Allt sama á líklegast við nema skeggbroddarnir.

Er ég bjartur í dag? Svona eins og 30W pera í fullkomnu myrkri? Kannski er ég bara dofinn, dauður, dýrkaður af dádýrum og Dönum. Ég anda inn, anda út, skapa eitt sér lífkerfi í hverjum andadrætti sem er einungis ætlað mér og engum öðrum. En sniðugt hvernig heimurinn er alltaf á stanslausri ferð, hugsa bakteríurnar sem upplifa mesta lagi einn andadrátt sökum skammlífis. Þær nenna ekkert að velta þessu fyrir sér. Hvað ætli tíminn líði hratt hjá þegar maður er baktería? Svona, kannski á örskotsstundu. Kannski jafn lengi og mannsævi. Hvert einasta sekúndubrot yfirfullt af ótrúlegustu pælingum þeirra. Það ætti einhver að gera bíómynd sem heitir "Dagur í lífi bakteríu" sem endist rétt svo einn ramma eða svo. Það yrði ein velheppnaðasta stuttmynd fyrr og síðar.

Ég trúi á skarttengi. Sjónvarpið í hakki, ekki málið, skiptu á skarttengi, þá færðu að sjá lífið í lit en ekki eins og þú sért búinn að gleypa sýru. Skrýtið hvernig einföldustu hlutir geta komið í veg fyrir að hinir venjulegustu hlutir virki.

Ég vil temja tvær flær til þess að draga vagninn minn í vinnuna. Ef einhver skilur mig ekki þá er hægt að nálgast ástæðurnar hér. Það yrði kannski hægfara en það er aukaatriði.

Kannski ég skrifi eitthvað skiljanlegt seinna þó ég búist fastlega við því að því verði aldrei hrynt í framkvæmd. Ég er of svalur, þeir sem trúa mér ekki hafa aldrei séð uber-sólgleraugun mín.

2006-03-15T13:22:00.000-08:00

Ímyndið ykkur að þið fljúgið líkt og fugl og fylgist með því sem gerist fyrir neðan ykkur. Myrkrið er að skella á, ljósastaurarnir eru byrjaðir að sveipa landslagið gervilegum ljóma stórborgarinnar. Þar sem þið fljúgið yfir úthverfin takið þið eftir einum myrkum fleti þar sem ljósin fylgjast ekki með. Árniðurinn drekkir hávaðanum frá bílum borgarinnar. Gras grær ásamt malbikinu. Í miðri ánni er svo eyja, full af grænum furutrjám sem teygja sig út. Það eru fáir á ferli, fáir sem njóta þeirrar fegurðar sem náttúran á. Og þar labbar einhver...

Í gráum, síðum frakka, grárri flís húfu, grænum, þykkum vettlingum, gallabuxum og fjallaskóm labba ég eftir göngustígnum í gegnum myrkrið. Þar sem þið fljúgið lægra og lægra sjáið þið einnig að ég er orðinn rauður í framan vegna kuldans. Sem betur fer er fuglinn sem þið ferðist með hálf-heyrnarlaus og þið neyðist því ekki að hlusta á mig syngja hástöfum. Auk þess kann hann enga ensku og myndi með öllum líkindum ekki geta útskýrt fyrir ykkur hvað ég væri að syngja. Og svona held ég áfram í gegnum náttmyrkrið, held áfram þar til ég er búinn að fá nóg, held áfram þar til ég get ekki sungið meira, held áfram þar til fætur mínir nenna ekki lengur að halda mér uppi, held áfram þar til ég er búinn að vefja mér í gegnum alla stíga dalsins. Svo sest ég hér fyrir framan tölvuna og segi ykkur frá því, ánægður fyrir að hafa loksins farið út.

En auðvitað vita allir að ég lýg að ykkur, því hingað til hef ég aldrei sagt neitt mikilvægt. Hingað til hefur þetta verið eitt stórt bull. Þess vegna þarf þetta ekki að vera satt, bara ímyndaður veruleiki sem er þess virði að virða fyrir sér.

En ég leyfi ykkur að ráða úr þessu. Ég bara bulla.

2006-03-14T12:56:00.000-08:00

Ég ætla að fara þar sem engin maður hefur farið áður. Ég ætla að stefna þangað sem engin þorir. Ég ætla að skrifa eina nýja færslu af endalausu góðgæti, bland í poka með nokkrum súrum hugmyndum komið fyrir til að skemmta lýð og þjóð. Þar að auki eru þetta mótmæli við því að þeir sem ég þekkja, flestir hverjir þeirra, eru ekki að skrifa neitt.

Ha! Ég er búinn að skrifa eitthvað í dag! Ég rúla! Ætti ég að segja eitthvað meira? Nah, ég hef hvort sem er ekkert að segja.

2006-03-13T12:15:00.000-08:00

Ég neita að vera eins og ég hef alltaf verið. Það er leiðinlegt. Ég ætla að vakna á morgun, verða sítróna, slappa af í gini, lesa aðeins meira í Hitchhikers Guide to the Galaxy og vona að sólin rísi úr norðri, bara svona til að koma mér á óvart. Reyndar er ég kominn með samkomulag við hana, náði góðum díl. Hún heldur áfram að rísa...

Ég er þreyttur á þessu. Ég veit ekki alveg hvað það er en það þreytir mig gífurlega. Svona eins og að hafa verið vakandi í 72 tíma á koffíni einu saman og það er að hverfa út úr kerfinu smám saman. En byrjum á byrjuninni.

Í upphafinu var ég og ég er helvíti flottur. Síðan fann ég út að það voru fleirri til í heiminum og hvert sem ég leit voru aðrir sem gátu gert allt miklu betra heldur en ég. Ég var ónauðsynlegur og ákvað að hverfa af yfirborði jarðar með smá húð af jakuxa og hári af fíl. Jakuxinn vildi lítið með mig hafa og fíllinn trampaði mig niður. Það kom dálítið flatt á mér. Vitið, ég held að ég hafi horft aðeins of mikið á Danger Mouse, sem svo skemmtilega vill til er stytt DM. Fyrir þá sem ekki skilja hvað er sniðugt við það þá óska ég ykkur til hamingju, færi ykkur blóðfórnir á næsta þingi Heimdællinga og bið ykkur um að sleppa því að spyrja á kommentinu hvað ég meinti.

Seinast þegar ég leit í spegil fannst mér ég vera sniðugur. Svona eins og Braindead er grínmynd. Annars ekkert meira að segja, þið vitið hvað á að gera.

2006-03-05T19:55:00.000-08:00

Fyrir þá sem skilja mig ekki...
Words seem to fall out of place. Like little stones prepared to roll out they drift around my subconsious. I've had meaningful relationship with those who never wanted to understand but I try. They seem to find only words meant for those who forget, words that have no meaning outside of their own little hide. In the memories of those who fall back I've seen only gargantuan illusions of the words meant for me. I don't understand why they must go away but I respect their whishes like I repsect the rest of the world, no matter how wrong they are.

I've been drinking. Remember poems about drinking by the old Chinoise in French. I realize they don't remember anymore, just their words and translations. Remembering is only meant for one mind and I've realized it's not many who understand that memory is frail.

Remembering those who have gone before. I've longed for their presence, those who can and cannot appear like apparations before the eye. Only those who i cherrish the most do I hope to see again and again, just before my time ends in spirals only reserved to me. I spiral down...

Before my eyes I hope to see the coming of a new age, but new age always happens before my eyes and the dilemma seems to be stuck. Stuck in the words and interpitation of those who have gone before me. I don't realize why but my senses have gone and my understanding seems to fade like the memory of the things you read.

I've said that only people believe. But they seem to forget what to believe in, forget that they are intelligent enough to suffer short passages of time of disbelief to understand the true meaning hidden behind the alpha-consurfus. Father of fuck-ups, you did it on purpose.

I remember things that no-one else likes to remember. They are just hidden under your own morally distinct reality, hidden behind the screens of unconsious sensationalism. Kitch of the future, breakfast of the world tomorrow. I've realized before that no-one understands the human mind, unless they see it from the outside. But the feel never gets to you, understanding perhaps but never the feel and the feelings. And that is what matters the most.

Before I go insane I would like to point out that I don't know myself. I've only known myself for such a short time and I'm always changing. It's like starting in the middle of a series and supposing that by reading what has already been written is also understanding what might be written in the near future. Understanding myself is understanding with a capital U.

I've never learned how to love. It's just a matter for those who whish to impose their minds on me. I've seen other people act upon their love and I've only seen lust. Beauty is so much more...

And so I leave my beauty imposed on the world, hoping to be dignified with an answer, although I don't suspect anyone will finish this.

2006-03-04T18:43:00.000-08:00

Sum orð virðast aldrei virka jafn vel og ég vildi. Ég reyni að koma þeim á blað. Þau aðeins líða upp á milli strikanna sem ég skil eftir. Ég reyni að grípa þau. Kannski þau munu skilja seinna meir mikilvægi þess að sitja á sama stað á milli þess sem ég skapa og þess sem þau þýða, jafnvel þótt að þau þýði ekki neitt þar sem þau standa sjálfkrafa á milli vitundar og þess sem er. Ég vil ekki hugsa út í að þau eru raunverulegar verur. Aðeins hluti af því sem tilheyrir öllu og öllum. Ég orða þau aðeins öðruvísi eftir nokkur ár, líkt og heimurinn muni falla um sjálft sig að l0kum. Veit einhver hvar við erum stödd á milli þess sem aldrei varð og verður aldrei upplifað upp á nýtt.

Ég trúi á allt sem ég hef gert hingað til. Jafnvel þó það aðeins liggi í vitund minni, stundum á milli vöku og draums. Ég ætlaði mér aldrei til þess að útskýra mínar eigin hugsanir nema fyrir sjálfum mér. Og ég ætlaðist aldrei til þess að allt yrði eins og það var áður. Bara að það myndi mynda fullkomna ímynd af ófullkomleika alls þess sem ég hef skapað ásamt heiminum. Ég skil það eftir fyrir aðra að dæma um réttmæti þess að það varð til.

Bilið á milli þess sem ég sagði og mun aldrei segja aftur. Ég skapaði það sérstaklega fyrir þig og aðra sem eiga leið framhjá upplifun minni og minni. Ég minnist þess að engin hefur áður haft áhuga á því sem ég hef skrifað niður. Ég velti fyrir mér hvort það hafi áhuga yfir höfuð. Og allt það liggur á milli þess sem ég skrifaði og skrifaði aldrei.

Ég vissi að ég byrjaði á því að segja öðrum fyrir verkum. Það byrjaði þar að ég varð ég. Um leið og ég tek afstöðu til þess sem aðrir gera er ég þá ekki meðvitaður um mína eigin hegðun? Tel ég mig vera yfir aðra hafin án réttmæti þess að áætla um yfirmátt minn? Ég skil það eftir í bilinu...

Og skil það eftir fyrir aðra til að dæma...

2006-02-25T19:25:00.000-08:00

Ekki lesa þennan texta. Þetta var ekki sálfræðilegt. Þetta var ekki einlægt og sagt aðeins til að ná vináttu ykkar. Þetta var ekki til þess að ég yrði tekin trúanlega. Þetta er sannleikurinn og sannleikurinn er einfaldur. Ekki lesa þennan texta. Hann er ekki þess virði. Þetta var ekki til að fá ykkur til að segja hvað hann er frábær. Þetta er ekki til að vekja traust ykkar gagnvart mér. Þetta er sannleikur og sannleikurinn er að ég bið ykkur, ekki lesa þennan texta því hann er ekki þess virði.

Þennan hins vegar megið þið lesa, elska og gagnrýna eins mikið og þið viljið því hann hefur enga þýðingu fyrir mig hvernig sem á málin er litið! Hann er tilgangslaus. Hann er bull. Hann er hér til að segja ykkur að ég tek engu alvarlega og get þar með tekið gagnrýni án þess að fremja sjálfsmorð. Ég mun fremja sjálfsmorð.

Ég býð þér út í vorloftið meðan það snjóar enn. Á milli snjókornanna bendi ég á regnbogann sem gægist á milli fullkominna kristalla. Ég sé spegilmynd af vörum þínum í snjónum. Fell sem engill niður í snjó. Hvítur, léttur snjórinn vefur utan um mig og ég sé heiminn í öðru ljósi. Ég er engill. Loka augunum og ímynda mér fiðrildaflögr sem táknmynd léttúðar minnar gagnvart himninum. Snjórinn þyrlast af mér líkt og ryk. Sólin brosir í tönnunum mínum, hvítari en snjórinn. Ég snýst í hringi meðan ég hverf upp á við á vit snæviþaktra regnboga brosmildra himneskra sólsetra. Mig dreymir hugmyndir. Þær flögra niður með snjókornunum og verða að sínum eigin heimum. Í snjóhúsi krakkanna niðri á götunni tel ég mína eigin drauma. Og mig dreymir...
Ég vil vera vængjaður líkt og fiðrildi frekar en fugl. Munstraður eins og haustlitir í tvílitu myrkri. Mánin lítur vinalega niður til mín í hálfkæringi, óvisst um framtíð sína. Loftið hrýslast í greinum trjánna. Tætist á meðan það smýgur um hálsmálið mitt með snjónum. Ég hverf undir þunga horfins vetrar. Ég leggst í dvala og vakna aldrei upp aftur. Ég legst í dvala og dey hægt á meðan ég fylgist með öllum. Ég legst í dvala rétt á meðan ég lifi. Og mig dreymir...
Ég er viss. Tárin eru líkt og kort yfir horfnar sorgir mínar, frosin í minningunni, varðveitt til framtíðar. Ég tel þær í huganum með snertingu fingra minna. Kinnin mín er dofin. Hún virðist vera þykkt leður, hluti af einhverju öðru en sjálfum mér. Hluti af öðrum en mér. Tárin brotna. Ég býst ekki við öðru en glætum þegar vonin er horfin. Glætur úr lífi annarra og brot. Ég fylgist með því meðan ég loka augunum, dreymi endurtekna drauma þeirra blindu. Svört áferð myrkursins vefur hulu utan um höfuð mitt. Yfirþyrmandi er eina sem ég upplifi. Og ég upplifi það aftur, aftur og aftur...
Ég á heima hérna. Ég er ákveðin í upplifun minni á heimili mínu. Ég hef aldrei séð það nema í draumum. Og kannski ég sjái það ekki öðruvísi. Stundum loka ég augunum og ímynda mér myrkur. Ég sé ekkert nema ljós. Ljósið virðist skera mig og greina. Ég skil það.
Ég hverf inn í lífið. Vængir mínir hverfa með snjókornunum. Minningarnar flögra með vindinum. Engillinn situr eftir í snjónum. Og ég vakna af draumi inn í annan.

Opin veiðitími allt árið í kring.

2006-02-21T18:16:00.000-08:00

Píkjutré...

2006-02-16T16:09:00.000-08:00

Alveg ótrúlegt hvað maður getur lært um fólk.

Hvað sem því líður þá er þetta frábær dagur. Kannski. Ég er ekki búinn að spyrja hann, hann virtist vera fínn. Kammó... Snjórinn var bara svona djók hjá honum, henti honum út á hraðbraut yfir himininn og sagði: “Smá vetur...? ha, nei nei ekki málið. Ég var að borða.” Þeir sem sáu þetta ekki eru lygarar.

Ætli það sé hægt að trúa á trúð? Segjum sem svo að einhver trúður í Bandaríkjunum mundi koma með kult, trúðkirkjuna, gæti maður tekið hann alvarlega. Kannski mundi maður mæta í messu bara svona til að upplifa það. Ég er vissum að hann myndi juggla. Þegar fólk myndi koma til að fá sakramentið þá væri hann að juggla með einni hendi og svo skvetta á mann með blómi með hinni hendinni. Svo yrði raulað lög eins og “The Entertainer” og... annað... trúðalegt.

Ef einhver myndi bara skilja eftir sig myndir, hvað yrði þá hægt að segja um hann? Ein mynd á ári eða svo. Ætli það væri hægt að vita allt um hann þannig? Ok (íslenska) kannski ekki allt en svona í grófum dráttum vitað hver hann væri. Kannski ef myndirnar væru rétt valdar. Ég held að svona defæníng piktjör af mér væri myndin af mér þegar ég varð 61, ásamt allri fjölskyldu minni (Ég, hundur nágranans og 45 kettirnir sem ég á), kominn með skallablett, brosandi út að eyrum í peysu sem ég átti þegar ég var 20 (þeir sem muna eftir Kanada peysunni minni), útvíðum kaki buxum sem voru keyptar á útsölu í landinu Smáralind (fallíska undrinu). Já, ég held að það útskýri mig alveg hreint.

Ég er vinsæll. Klukkan er að nálgast miðnætti og það eru allir að hringja í mig... ok, margir... ok, tveir. Hjá mér er það vinsældir!

Takk Atli fyrir Arcade Fire, er að fíla diskinn. Hlusta á hann meðan ég er að skrifa.

Ég er ekki búinn að skrifa neitt lengi. Ég vildi að ég væri penni, skrifa allan daginn. Svona u.þ.b. Kannski eitthvað meira. Ég ætla að gera eitthvað sniðugt en ég gleymi því alltaf. Ég er alltaf á leiðinni að gera eitthvað sniðugt þar til ég þarf að gera það eða gleymi því. Kannski ég gleymdi því hvað þetta var ofboðslega lélegt og finnst þess vegna að þetta sé ofboðslega sniðugt núna. Ég held að ég ætti að hætta. Kannski átti ég að hætta þarna. Eða hérna. Nei.... ok... rétt bráðum... nnnnnnnnúúúúúúúúúúúúúúúnnnnnnnnnnaaaaaaaahahahahahaahhhahhh

Ég er ekki hættur, bara hættur hinu. Eða þessu. Kannski engu. Þetta er samt eitthvað. Hver er munurinn?

Jaaaaaaaaarrrrrrrrrrrrmmmmmmm.... ég held að kindur séu ógeðslega kúl. Þær eru alltaf eins og þeim sé alveg sama þegar þær eru að tyggja, sýna allar tennurnar, hreyfa kjálkana í hring, mjög flottir. Ég vil fá rollu hárgreiðslu, tyggja eins og þær og jarma. Jaaaaaaaaaaaaarrrrrrrrrrrrmmmmmmm...

2006-02-14T13:30:00.000-08:00

ANSWERS: For those who would like to tell me why they blog. Feel free, anyone of you who do write any blog. Það á líka við ykkur, Íslendingar sem nenna að gera það.

Thank you, takk takk!

2006-01-15T11:08:00.000-08:00

Tékkið á þessu. Hver vissi að Indverjar væru með frábæran húmor!

http://www.masalatime.com/jo/jokes.htm

Have FUN!

2005-12-26T20:08:00.000-08:00

Ég gleymdi að setja mynd. Þessi er algjör gullmoli, sjáið svipinn á mér og náungan að dansa flamengó, mætti halda.

2005-12-26T19:07:00.000-08:00

Ah... skoða gamlar myndir. Indland, þeir sem muna eftir því. Góðar minningar. Hvað ég hataði allt fólkið. Hvað allur maturinn smakkaðist af óskilgreindu kryddi. Vonda snakkið með tannkrems + chillibragðinu. Veikindi í Varanasi. >andvarp<... MEMORIEEEEES!

Anyway, smá nostalgía í gangi. Er annars hægt að kalla eitthvað fortíðarþrá (nostalgíu) ef það er aðeins hálfs til eins árs gamlar minningar? Bara velta þessu fyrir mér.

Ég gerði ekki neitt. Allt í allt, mjög stoltur af sjálfum mér. Ég fengi orðu letingjans fyrir daginn í dag ef einhver myndi nenna að gefa þau.

Er ekki yndislegt að hugsa, tala og skrifa í stykkorðum? Allt verður svo sundurlaust og samhengislaust að maður týnir sér í óútreiknanlegum skírskotunum hugsana manns sem bylgjast yfir innantómu heilabúinu. Reynið að segja þessa setningu hratt! Ha! Flott. Ég skil hana nær því ekki sjálfur. Ég er dálítið stoltur. Vá... ég er bestur.

Hvað sem því líður. Var að horfa á Before Sunset aftur. Ég elska þessa mynd. Alveg frábært að horfa á tvo einstaklinga halda uppi samræðum sem aðeins í villtustu draumum mínum get ég haldið uppi af eigin rammleik. Þessi ídealísku samskiptum við hitt kynið. Fræðilegt, yfirborðslegt, hæðið og fyndið, djúpt en um ekkert. Allt sem maður vill á þeim stutta tíma sem maður eyðir með einhverjum. Ég get ímyndað mér frumdrögin af myndinni: "Tvær manneskjur sem geta talað tæpitungulaust við hvort annað." Svo eftir 3 ár tekst honum að ljúka handritinu og þar með samtölunum því það er ómögulegt að geta snert á jafn mörgum ólíkum og áhugaverðum málefnum með einni manneskju án þess að lenda á vegg. Ég held það að minnsta kosti.

Mém þá er þetta aðeins færsla ætluð fólki sem getur lesið... ókey? Komið á hreint? Fínt!

Blíðum böndum leyst
orðum vara þeyst

2005-12-25T12:23:00.000-08:00

Ég er of fræðilegur í dag...

2005-12-14T19:23:00.000-08:00

ÉG ER BÚINN!!! HAHAHAHAHAHAHAHAHA!!! BÚINN, ÉG SEGI ÞÉR, BÚINN!!!
utan fyrir eina ritgerð. Það er svo sem allt í lagi. Nema kannski ekki... eða hvað...
Múm í gangi, Yesterday was Dramatic - Today was OK. Langt síðan ég hlustaði á hann. Gott að rifja upp góðar minningar af þunglyndi. Þær gleðja mann svo mikið! meðan ég man (mém), þá er sniðugt að þýða ensk tölvuheiti yfir á íslensku. Bið um fleirri góð, ef þið hafið einhver.

Ég nenni ekki að fara að sofa. Ég er of latur til að sofa. Ég þarf að gera svo margt en geri ekkert. Hmm... ein hugmynd.

Sleppum því... kom ekki vel út.

Konkret ljóð hafa vond áhrif á mann, bara svo þið vitið. Þeir sem vilja kynna sér málið, skjótið ykkur. Ef það dugði ekki þá er hér einn linkur sem ætti að kveða niður alla löngun til að skilja þetta kjaftæði. http://www.ubu.com/papers/gomringer02.html Ég skemmti mér konunglega við að reyna að leggja einhvern skilning í þetta. Gekk á endanum, sumt er samt sem áður alveg nógu sturlað.

Það sem vantar er mynd... Svona... núna líður mér betur.

Ég var að skoða mjög áhugaverða síðu. Flest allir vita af því að rússneskar konur eru seldar sem eiginkonur. Jæja, fann eina slíka síðu en það sem mér fannst vera furðulegt er að það voru konur á mínum aldri þarna og yngri! Ok, einu ári yngri, en samt! Hvernig geta svona ungar konur verið að selja sig sem eiginkonur? Ég skil það ekki. Annað hvort eru standartarnir öðruvísi þarna með giftingaaldur eða ég er orðinn alltof gamall. Af einhverri ástæðu vona ég að það sé fyrri möguleikinn.

Vitið hvað? Ég nenni þessu ekki...

Bíttu í bola
eða bolabít

P.S. þar sem ekkert rým var þá hef ég ákveðið að gera nýtt.

Þarft að fá
vetrarnáð

2005-11-25T09:22:00.000-08:00

Lota 2 í bulli. Nú hef ég Sufjan Stevens til að halda mér við efnið.
Svona í anda þess sem áður fór þá ákvað ég að bæta öðrum ketti við, eins og þið sjáið. Þessi er jafnvel ennþá sætari. Ég á erfitt með að trúa því að eitthvað svona skrípi gæti fæðst. En þetta bros bætir upp allt, ef bros má kalla.

Ég ætti að læra, en hver ætti ekki að vera að gera eitthvað gáfulegt í staðinn fyrir að líta í smáatriði í lífi annarra líkt og þið gerið með því að lesa þetta bull. Ekki misskilja mig, takk fyrir að eyða tíma ykkar í þetta, ég er mjög þakklátur, ekki búast við neinni greiðslu samt sem áður. Ég er búinn að kaupa mér vini, ég þarf varla að kaupa mér fólk sem les um líf mitt.

Ég skildi eftir skilaboð hjá vinkonu minni, hún náði ekki að það var ég. Mjög ánægjulegt, ég er það ósýnilegur að fólk veit ekki einu sinni hver ég er, jafnvel þeir sem þekkja mig. Ég er ofurlítið sár. Bara ofurlítið... þetta eru ekki tár á lyklaborðinu mínu... Sniff...

Ég ætla að lifa fallegu lífi. Fallegra en því sem ég hef lifað hingað til. Ómögulegt, þið segið, vitandi að ég er ekki lengur smábarn sem getur komist upp með það að æla, ropa og skíta á mig og samt talinn vera fallegasti engill þessarar veraldar. Þess vegna ætla ég að bæta mig í að koma með hvolpaaugu, falleg barnahljóð og raddarmisnotkun af öðrum toga. Ég held ég verði vinsæll.

Sufjan er snillingur! Þeir sem ekki vita hver maðurinn er þá er hægt að vita allt um hann á www.allmusic.com, býst ég við. Ef ekki þá er hægt að nálgast það einhvers staðar annars staðar. Netið er þeim eiginleikum byggt, fyrir þá sem eru að upplifa þessa nýjung í fyrsta sinn (Fólk úti á landi, sveitapakk, krakkar og aðrir ómevitaðir einstaklingar um hið stærra samfélag heimsmenningarinnar), að allt er hægt að finna, alveg sama hversu ógeðslegt, ánægjulegt, upplífgandi eða sorglegt það er og allt þar á milli, á netinu. Hvort það sé satt, rétt eða rökrétt er allt annað mál.

Afsakið greinina fyrir ofan. Ég meinti ekkert með því að setja krakka með hinum hlutanum vel vitandi að þeir geta ekkert af þessu gert (krakkarnir, þe.a.s.).

Þeir sem trúa því að ég meini eitthvað af því sem ég segi eiga að tileinka sér hugtak í nútímanum sem kallast kaldhæðni, stundum kallað írónía á útlenskri vísu. Þar sem ég er enginn hugtakasérfræðingur vil ég líka taka fram að tvö frekar lík hugtök sem ég hef aldrei náð að greina úr eru til á ensku sem ná yfir þessi hugtök, irony og sarcasm. Ég held að ég eigi við sarcasm í þessu tilfelli. Skiptir engu... búinn að tékka aðeins á þessu. Þetta fyrir ofan virðist ekki tilheyra öðru hvoru, hvað er svona lagað kallað? Háð?

Ég elska internetið hjá mér! Þráðlaust og vitlaust. Það virkar stundum ekki og ástæðan er mér hulinn ráðgáta. Þeir sem kunna á þessi tæki eru vinsamlegast beðin um að vinna hjá símanum í internet deildinni svo þetta geti komist í lag. Gerið það, ekki reyna að koma með útskýringar, ég vil að þetta virki gad dem itt! Ég er viðskiptavinur og ég hef rétt fyrir mér. Æm a konsúmer hor.

Það komið á hreint. Ég þarf að borða eitthvað. Ætti að borða eitthvað. En hvað. Veit ekki.

Vá, næst þegar ég ætla að skrifa ætla ég að velja mér einhvern aðeins styttri disk. þetta er orðið endalaust kjaftæði nú þegar og ég er rétt hálfnaður með diskinn. Ok, ef einhver les þessa síðu þá endilega segja mér hvort ég átti að hætta núna eða hvort það var rétt hjá mér að halda áfram.

Blúblablíbleblóblubloblá. Þetta byrjar vel.

Ég ætla mér að finna út jöfnu sem finnur út hlutfallslega leti námsmanna og fjölda verkefna sem þeir þurfa að skila innan við: a) önnina b) mánaðarins og c) vikunnar. Ég er viss um að ég geti fengið graf sem er fullkomin kúrfa sem fer stighækkandi eftir fjölda verkefnum þar til vissu hámarki er náð þar sem fullkomin hræðsla tekur völdin og verkefnin eru kláruð á mettíma með sem minnst vangaveltum um hvort verkefnið sé rétt eða rökrétt.

Er munur á því sem er rökrétt og rétt? Það sem er rökrétt þarf ekki endilega að vera rétt er það nokkuð? Geta órökréttir hlutir verið réttir? Spurning...

...Ákvað að drepa tímann á annan hátt. dæmi um íróníu: http://blogs.triplespublishing.com/macsobel/archives/2003_11.html neðri greinin.

Ræð ekki við mig
hvað um þig?

2005-11-23T12:05:00.000-08:00

Fjandinn, hef ekkert að gera... (utan fyrir að gera það sem ég þarf og á að gera). Með öðrum orðum, ekkert.
Hérna sjáið þið mynd af uppáhalds kettinum mínum. Ástæðan er augljós. Sérð mynd af þessu kvikindi einu sinni og þú ert brosandi næstu mínútuna.

Leyfi Lisu Ekdahl að syngja í bakgrunninum. Ég er búinn að vera í fíling fyrir smá Blús, Djass... einhverju rólegu og niðurdrepandi. Gott fyrir sálina, vona ég.

Mig langar á útgáfutónleika í kvöld. Svona hálfgert þekki einn hljómsveitarmanna. Ætti að vera áhugavert.
Þessi köttur er snilld!
Er einhver búinn að sjá Serenity? Er það? Allt í lagi, ekki segja mér, ég á eftir að sjá hana. Er hún góð? Nú? Allt í lagi. Fer á hana.

Ég held að ég haldi áfram að skrifa um eitthvað og ekkert þangað til að Back to Earth er búinn að klára einn snúning. Eina sveiflu. Einn umgang, jú neim itt. Samt hef ég ekkert að segja, bara eins gott í rauninni. Menn eins og ég ættu ekki að tala mikið, samt geri ég það, úr hófi. Þannig er ég, býst ég við.
Ah, já. Ef einhverjir tölvuleikjafíklar frá helvíti hafa prufað u.þ.b. alla leiki í þessari vetrarbraut og suma á jörðu þá er hér einn annar til að bæta í safnið yfir obscure leiki sem þið hafið skemmt ykkur yfir í svona mínútu. Það er nóg, held ég. Vel gert samt.
Linkurinn er: http://joe.simnet.is/spitfire.html Mæli eindregið með honum... gott að pirrast yfir einhverju, kemur hjartslættinum í lag.

Mér líður yfirskilvitslega hlutlaust núna. Ekkert. Dálítið gaman. Samt ekki. Þetta er eins og að taka hlutleysi, bæta ofan á smá efasemdir um sitt eigið ágæti, hlutleysi þar ofaná, smá aðgerðarleysi og svo hlutleysi þar ofaná, berið fram meðan kalt er, með drykk, whatever (mæli með einhverju sem hefur koffín í því, ekkert bætir bragðleysi hlutleysisins líkt og einn sterkur kaffibolli eða 2.l af Kóki) helst á sem lengstum tíma með stórum bitum.

Ég vakti alla seinustu nóttina. Horfði á fjórar myndir og tók ekki eftir hvernig tímanum leið. Svaf því ekkert, fór beint í skólann með smá stoppi á Subway. Ég fer aldrei á Subway. Mér leið eins og í útlöndum.

Það er eitt sem útlönd eiga, þú gerir hluti sem þú myndir venjulega ekki gera, t.d. að borða á McDonald's. Þú borðar þar ekki dags daglega nema þú ert í landi þar sem chilli er borðaður sem snakk og bragðlaukar eru taldir vera lúxus sem enginn vill. Eftir nokkur skipti á velvöldum veitingastöðum heimamanna og nokkrum vel skipulögðum klósettferðum 10 sinnum á dag þá lítur McDonald's út eins og himnaríki fyrir bragðlauka og viðkvæma maga. Fyndið að það skyldi vera klósettsafn í einu landinu (Tælandi, ef ég man rétt), líklegast lokaður útlendingum vegna ofnotkunnar og mengunnaráhrifa.

Er ekki gott að segja bara eitthvað? Ég býst ekki við að neinn nenni að lesa svona langt, ég veit að ég mundi ekki nenna því! Til hamingju, ef þú hefur lesið allt! Ef ekki, þá fyrirgef ég þér, eins lengi og þú sendir mér smá umbun fyrir erfiðið sem átti að veita þér innblæstri og upplifun engri líkri. Svona 1000 kr. ætti að vera nóg.

Ætli heimurinn endi ef maður hversdagslega lýsir yfir ónægju sinni yfir guði, eða verður maður að koma með opinber mótmælenda spjöld, 10.000 þátttakenndur á Austurvelli eða fleirri og nokkrar vel útpæld slagorð líkt og: "Guð, hef ekki séð'an síðan seinasta sunnudag, 3.bill.+ árum síðan." "OK, epli=vont, hlusta á snáka=vont, reykja skrítna grasið=slæmt, býst ég við, en nóg er nóg, ég vil fara heim." "Í upphafi var orðið og orðið var: Gerð'eitthvað!" Nei? Ekki? Hvern hefði grunað Gvendólínu og Guðberg fyrir þvílíkar fýsnir!

Ég kláraði ritgerð um Don Kíkóta fyrir stuttu. Veit ekki hvernig mér gekk. Hef á tilfinningunni að ég fái fyrsta fall mitt á önninni... vonandi ekki. Væri frekar slæmt, þið sjáið að maður með jafn fjörugt ímyndunnarafl og ég á framtíðina fyrir sér... í dagdraumum. Ég sé það fyrir mér í Mogganum: Starfstilboð-Dagdreymir, kem með skrítnar, stundum fyndnar hugmyndir... kann lítið að stafsetja. Einhver sem vill mig? og ég fæ heilann helling af póstkortum frá fólki á Benidorm sem stendur á eitthvað eins og: Ég á pening, ekki þú! HAHAHAHAHAHA! og "Ok, sól, sumar, gellur, strönd og tequila: ímyndaðu þér þetta! HAHAHAHAHAHAHA!" svo á leiðinni heim er flugvélin þeirra að hrapa og eini sem getur bjargað þeim er ég og hugarflug mitt... Þá munu þau sjá eftir þessu, ójá, þau munu sjá eftir þessu.

OK... þetta er nóg

Binni var þar
Dóni gerði það

2005-11-23T11:46:00.000-08:00

Hvað er nafn þeirra sem falla og voru aldrei nefndir til að byrja með? Hvað er það sem líður úr minnum manna og minnir manninn á munn mynnisins í minninu? Er lífið lítið líf í litlu lífi lítils anda? Hvað er ég að bulla?

Jamm, ég nenni hvort sem er ekkert að skrifa svo ég skrifa bara eitthvað eins og: Hæ!

Ha!

Búið...

Allt í fokki
át of lokki

2005-11-17T17:03:00.000-08:00

Langar einhverjum til að læra spænsku, munnlega þá aðallega? Hérna er eitthvað til að lífga upp á hana!

http://www.cervantesvirtual.com/FichaObra.html?portal=0&Ref=1270&audio=1

Hér er hægt að nálgast Don Quijote De La Mancha alla á spænsku, á hljóðupptöku!

Vona að þið skemmtið ykkur, þið sem getið.

2005-11-08T15:16:00.000-08:00

Var að horfa á Star Wars aukaefni. Ég táraðist. Ég er svo mikið nörd

Er ekki lífið yndislegt? Er það? Ég veit það ekki, þess vegna spurði ég...
Þetta er búið að vera skrýtnir dagar upp á síðkastið. Ég ætti að vera að skrifa ritgerð, ég ætti að vera að vinna verkefni, ég ætti að vera að lesa helling af efni fyrir skólann en samt geri ég það ekki. Námsleiði? Varla, ég hef verið í alltof miklu fríi frekar en hitt... Búinn að eyða tíma mínum í endalaust kjaftæði, lesa teiknimyndabækur, horfa á Star Wars (sjá að ofan) og leika mér í tölvuleikjum. Er maður ekki gáfaður? Ég tel mig að minnsta kosti vera það.

Ætli ég reyni ekki að læra...

2005-10-16T18:20:00.000-07:00

Vinsældir þessarar síðu eru engar líkar! Hér hafa verið... engnir. Let's Celebrate!!!

Góð helgi var að líða. Gerði ekki neitt. Ekkert. Var í sumarbústað og gerði ekki neitt. Ekki neitt. Frábært, alveg hreint. Ekkert sjónvarp, engin tónlist nema glamur gítarsins. Las smá, skrifaði smá, talaði smá við frænda minn. Góð helgi með öðrum orðum. Eftir þessa helgi er ég líka mjög tómur. Hugsa ekki neitt. Þarf ekki að hugsa neitt. Allt horfið. Ég hef verið hreinsaður.

Það eru aðeins tvö orð sem henta í þessu tilfelli. Þar sem ég þekki hvorugt þá get ég ekki sagt það en ef þið hafið hugmyndir...

Smá tónlist fyrir þá sem ekkert þekkja...

Stairway to Heaven - IV
Loser - Mellow Gold
Creep - Pablo Honey

Ef þið þekkið þetta ekki þá býst ég við að þið hafið aldrei heyrt í tónlist eða hennar minnst í ykkar návist. OK, kannski ekki svo slæmt en einhvers staðar í námunda við það.

Nótt að skella á. Ég er orðinn dálítið þreyttur á henni, hún skellir bara á! Kann ekki að taka djóki manneskjan, segi að hún sé feit og hún tekur því alvarlega. Já, súrt...

Helgi fór hjá
ekkert honum að segja frá

(bráðum get ég samið ljóðabók)

2005-10-16T11:02:00.000-07:00

2005-10-13T19:00:00.000-07:00

En sú snilld! Þetta er must see! http://aberratus.f2g.net/upcoming.htm . Ef einhver er að lesa þetta tékkið á þessu!

Þar sem fólki finnst sniðugt að skrifa niður hljómsveitir og diska sem það er að hlusta á hef ég ákveðið að taka þátt í því fári. Í stað þess að skrifa hljómsveitir og diska ætla ég hins vegar að skrifa lög og diskinn. Svo fær fólk að giska á hvaða hljómsveit það er. Ástæða þess að velja lög er af því ég fíla sjaldan disk í heild sinni og vel frekar þau lög sem mér finnst góð.

Pilots - Felt Mountain
Over the Hills and Far Away - Houses of the Holy
Gravity Rides Everything - The Moon and Antartica

Btw, þetta eru allt snilldarlög og mæli ég með að tékka á þeim ef þú ert eins og ég. Þar fór það...

Þar sem ég er búinn að koma með rímnaflæði dagsins þá læt ég það kjurt liggja

2005-10-13T18:26:00.000-07:00

Mér datt í hug að blogga. Frumlegt, ég veit. Gott þegar maður nennir ekki að fara að sofa.
Hef ekki mætt í skólann í langan tíma. Velti fyrir mér hvers vegna þessi almenni leiði kemur yfir mann. Tónlist virðist alltaf koma mér aftur á réttan kjöl. Tom Waits, Goldfrapp, Elliott Smith og fleirri snillingar. Það er eins og tónlistin snerti einhverja strengi innra með mér, eitthvað meira heldur en bara yfirborðsleg harmónía, sem er þó nauðsynleg svo tónlistin virki. Eh...

Ég hef verið að leita á netinu að einhverju áhugaverðu. Alveg sama hvað það er. Eins og er, þar sem ég er að læra bókmenntafræði, hef ég verið að dútla við að skoða hinar og þessar stefnur í henni. Skrýtið hvað það er mikil hugmyndafræði á bakvið þetta allt. Póst-módernismi hafði ég alltaf talið verið eitthvað mesta hrafnaspark nútímans en eftir að hafa lesið um það og skoðað nokkur vel valin verk þá hefur mér snúist hugur. Það fer víst eftir því hvaða verk maður skoðar og eftir hvaða listamann. Sumir reyna að gera verk í vissum stílum t.d. póstmódernisma en það sem þeir ná er aðeins yfirborð listarinnar og ná ekki að kljúfa inn að kjarnanum. Verk þeirra verður því yfirborðslegt og án nokkurrar tilfinningar. Því skiptir máli að skoða GÓÐ verk í hverri stefnu fyrir sig... duh! Ja, stundum er það ekki svo augljóst.

Ég hef einnig verið að skoða á google í myndaleit þeirra ýmis hlutlæg og hugmyndafræðileg hugtök og sjá hvað fólk telur það vera. Meðal annars er mjög áhugavert að sjá hvað fólk telur vera frelsi eða fegurð. Ég leyfi ykkur að reyna þetta sjálf í ykkar frítíma í stað þess að lýsa því, þið hafið gott af því! Líklegast líka tíma til þess ef þið eruð að lesa þetta. Það er bara svo gaman að sjá hvað fólk hugsar þegar þessi orð koma fyrir. Sumir eru fastir í hugtökum og nota þau óspart án þess að gera sér grein fyrir hvað það er óviðeigandi.

Möguleikarnir á því að ég fari að skrifa reglulega hérna er mjög nálægt 0 en ég mun reyna. Kannski ef ég hef einhverjar hugmyndir. Kannski ef mér leiðist. Kannski ef ég vil reyna að vera fyndinn, myndi samt ekki búast við því. Það sem ég er að reyna að segja er að ekki bíða í ofvæni eftir næsta bloggi.

Fyrir þá sem hafa lesið Bert bækurnar þá finnst mér vanta þessi snappí rím sem voru í bókunum hjá fólki sem bloggar. Ég ætla að reyna að bæta úr því og búa til mín eigin.

Yfir og út
Verið ekki of niðurlút

(Hei, ekki sem verst!)